Antoni Kępiński — Lęk

Nie można logicznie udowodnić, że coś jest piękne, trzeba to po prostu odczuć.

Antoni Kępiński — Rytm życia

Uczucia nigdy nie są seryjne, cechą ich jest indywidualność.

Antoni Kępiński — Lęk

Zwykle u największych nawet pesymistów istnieje choćby cień nadziei. Nadzieja bowiem jest warunkiem życia; musi istnieć wiara w przyszłość, gdyż życie jest ustawicznym dążeniem do przyszłości.

Antoni Kępiński — Lęk

Nie można swej przeszłości wyciąć, jak wycina się nieudany kadr filmu.

Antoni Kępiński — Lęk

Nasza przeszłość nadaje kształt naszej przyszłości.

Antoni Kępiński — Lęk

Pośrednio samotność równa się śmierci.

Antoni Kępiński — Lęk

W nerwicy, której charakterystyczną cechą jest nuda, chory znajduje się w potrzasku między lękiem przed życiem a lękiem przed śmiercią.

Antoni Kępiński — Lęk

Przedmiot miłości jest dla nas wielką tajemnicą; nie wiemy, co czeka nas, gdy się z nim złączymy.

Antoni Kępiński — Lęk

Człowiek, który kocha, nie chce władać przedmiotem swoich uczuć, chce być z nim razem, złączyć się z nim we wspólnocie przeżyć. Złączenie jest celem miłości, i to nie tylko złączenie fizyczne, lecz też psychiczne.

Antoni Kępiński — Lęk

Człowiek więcej boi się tworów własnego umysłu niż konkretnej rzeczywistości.

Antoni Kępiński — Rytm życia

Człowiek nie może być – jak część składowa maszyny – uczuciowo obojętny; musi on kochać i nienawidzić, a także być kochanym i nienawidzonym.

Antoni Kępiński — Lęk

Trudniej jest być kobiecie kobietą niż mężczyźnie mężczyzną.

Antoni Kępiński — Lęk

W miłości więc człowiek promieniuje na zewnątrz, rozpływa się do pewnego stopnia w otaczającym świecie. W skrajnych wypadkach nasilenia uczuć pozytywnych zatraca się jakby swą osobowość, zespolenie z przedmiotem miłości jest tak silne, że przestaje się być sobą.

Antoni Kępiński — Lęk

Nerwicowa hiperaktywność, rzucanie się w wir życia, nadmierne życie towarzyskie i społeczne, ustawiczne podróże, unikanie skupienia i samotności, typowe dla naszej cywilizacji, w znacznej mierze wywodzą się z nerwicowego lęku przed samotnością.

Antoni Kępiński — Rytm życia

Nie wiemy, co przeżywa motyl, który wykluwszy się z poczwarki, wiedziony zapachem samiczki, rozpoczyna swój lot godowy, czasem na odległość kilkunastu kilometrów, żyjąc dosłownie powietrzem tylko i miłością, gdyż nie jest zdolny do pobierania pożywienia. W każdym razie może on być symbolem miłości.

Antoni Kępiński — Rytm życia

W samotności łatwiej dochodzi się do samouwielbienia, a jednocześnie do skrajnej nienawiści, kończącej się nieraz samobójstwem.

Antoni Kępiński — Lęk

Można drugiego człowieka zniewolić, zdeptać, zniszczyć, ale nie można go opanować, nie można nim kierować tak, jak kieruje się przedmiotami należącymi do przyrody nieożywionej.

Antoni Kępiński — Lęk

Tęsknota za śmiercią jest niejednokrotnie tęsknotą za powrotem do bezpieczeństwa najwcześniejszego okresu życia.

Antoni Kępiński — Lęk

Zmiana nieznanego w znane, przyszłości w przeszłość, wymaga wysiłku i odwagi.

Antoni Kępiński — Lęk

Nasze słowa i uczucia są nieśmiertelne.