Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Daniel Sempere, narrator (Miasto cieni, 1954, 21)

Ktoś kiedyś powiedział, że w chwili, kiedy zaczynasz zastanawiać się, czy kochasz kogoś, przestałeś go już kochać na zawsze.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Daniel Sempere, narrator (Miasto cieni, 1954, 38)

Są osoby, które się pamięta, i osoby, o których się śni.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Miasto cieni, 1954, 26)

Niewiele rzeczy tak bardzo oszukuje jak wspomnienia.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Izaak Monfort (Bida z nędzą, 1950-1952, 10)

Ludzie lubią komplikować sobie życie, jakby już samo w sobie nie było wystarczająco skomplikowane.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Julián Carax (Miasto cieni, 1954, 25)

Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Miasto cieni, 1954, 26)

Przeznaczenie zazwyczaj czeka tuż za rogiem. Jakby było kieszonkowcem, dziwką albo sprzedawcą losów na loterię: to jego najczęstsze wcielenia. Do drzwi naszego domu nigdy nie zapuka. Trzeba za nim ruszyć.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Miasto cieni, 1954, 36)

Od czekania dusza rdzewieje.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Nuria Monfort (Nuria Monfort: Zapiski zjaw, 1933-55, 13)

Ludzie są gotowi uwierzyć we wszystko, tylko nie w prawdę.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Molins (Miasto cieni, 1954, 16)

Ludzie będą gadać i wszystko rozgrzebywać. Człowiek nie pochodzi od małpy, tylko od kury.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Trzymać fason, 1953, 11)

Wiedzieć [wiele o kobietach] to nikt nie wie, ani Freud, ani one same, ale to jest jak elektryczność, nie trzeba wiedzieć, jak działa, żeby cię kopnęło.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Daniel Sempere, narrator (Cmentarz Zapomnianych Książek)

[...] niewiele rzeczy ma na człowieka tak wielki wpływ jak pierwsza książka, która od razu trafia do jego serca.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Izaak Monfort (Miasto cieni, 1954, 44)

Czasami wydaje nam się, że ludzie są loteryjnymi losami: że znajdują się obok nas, by urzeczywistnić nasze absurdalne nadzieje.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Miasto cieni, 1954, 24)

Niewiele jest powodów, żeby mówić prawdę, za to jest ich bez liku, żeby kłamać...

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Gustavo Barceló (Miasto cieni, 1954, 33)

Mówienie jest rzeczą głupców, milczenie - tchórzy, a słuchanie rzeczą mędrców.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Trzymać fason, 1953, 13)

Armia, małżeństwo, kościół i bank: oto czterech jeźdźców Apokalipsy.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Daniel Sempere, narrator (Dni popielcowe, 1945-1949, 4)

Kobiety obdarzone są niezawodnym instynktem, dzięki któremu natychmiast wiedzą, kiedy dany mężczyzna traci dla nich głowę [...].

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Daniel Sempere, narrator (Dni popielcowe, 1945-1949, 5)

Jedna z pułapek dzieciństwa polega na tym, że nie trzeba rozumieć, by czuć. Kiedy rozum zdolny jest pojąć, co się wydarzyło, rany w sercu są już zbyt głębokie.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Klara Barceló (Dni popielcowe, 1945-1949, 4)

[...] czytać to bardziej żyć, to żyć intensywniej [...]

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Trzymać fason, 1953, 11)

Bo człowiek nie wie, co to życie, dopóki po raz pierwszy nie rozbierze kobiety.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Beatriz Aguilar (Miasto cieni, 1954, 21)

[...] czasem człowiek nabiera większej swobody przy kimś obcym niż przy kimś, kogo bardzo dobrze zna.