Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Stań się słońcem, a wszyscy cię zobaczą.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Tym ostatnim desperackim spojrzeniem chciała wyssać bodaj cień nadziei. Ale nadziei nie było [...].

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

[...] rozpoczęło się od przypadku, od pewnego zupełnie przypadkowego przypadku, który w najwyższym stopniu mógł być i mogło go nie być.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

[...] co innego słowa, co innego czyny [...].

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Myśli jego były w rozsypce. W ogóle trudno mu było myśleć w tej chwili o czymkolwiek. Rad by odrętwieć od dna, zapomnieć o wszystkim, potem się obudzić i zacząć zupełnie na nowo...

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Ha, cóż, cierpienie to także rzecz dobra. Pocierp.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Nie, z dwojga złego już lepiej nie myśleć o niczym!

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Z natury była skłonna do śmiechu, wesoła, lubiąca zgodę, ale wskutek bezustannych nieszczęść i niepowodzeń zaczęła z taką pasją żądać i wymagać, by wszyscy żyli w zgodzie i radości i nie ważyli się żyć inaczej - że teraz najlżejszy dysonans, najbłahsze niepowodzenie wytrącało ją z miejsca nieledwie w zapamiętanie; w mig, bezpośrednio po najbardziej wygórowanych nadziejach i fantazjach, zaczynała przeklinać swą dolę, drzeć i szarpać wszystko, co było pod ręką, tłuc głową o mur.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Żył jak gdyby ze spuszczonym wzrokiem [...].

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Wskrzesiła ich miłość, serce każdego z nich miało w sobie niewyczerpalne źródło życia dla serca drugiego.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

W biedzie człowiek jeszcze zachowuje szlachetność wrodzonych uczuć, natomiast w nędzy - nikt i nigdy.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Tak to zwykle bywa: człowiek uczciwy i uczuciowy bawi się w szczerość, człowiek zaś interesów nastawia ucha, a potem przy okazji pożera cię z kościami.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

[...] kłamstwo zawsze można przebaczyć; kłamstwo - to rzecz pożyteczna, gdyż wiedzie do prawdy.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

[...] była uczuciowa, jednak nie ckliwie sentymentalna; nieśmiała i ustępliwa, lecz tylko do pewnych granic: w niejednym mogła ustąpić, zgodzić się na niejedno, nawet gdy to było sprzeczne z jej zapatrywaniami, ale zawsze istniała taka granica uczciwości, zasad i niezbitych przekonań, do której przekroczenia nie potrafiłyby jej zmusić żadne okoliczności.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Kto sumienie posiada, niech cierpi, skoro zdał sobie sprawę z pomyłki. Będzie mu to karą - obok katorgi.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Cierp i ty, lżej mi będzie!