Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach (2)

[...] rumieniec nie należy do lojalnych sprzymierzeńców.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

[...] podobnie jak często zapominamy o zdarzeniach, które naprawdę miały miejsce, tak z kolei w naszych wspomnieniach potrafią istnieć fakty całkowicie urojone.

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] nie zwracał uwagi na to, co do niego mówiono, tylko wpatrywał się w mrok oczu, by odgadnąć to, czego mu nie mówiono [...].

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

Jeśli czegoś na świecie szczególnie nienawidzę, to właśnie tego świątecznego przymusu, kiedy ludzie płaczą, bo się radują, tych zimnych ogni, głupawych kolęd, łańcuchów z krepiny, które nie mają nic wspólnego z dzieciątkiem urodzonym dwa i pół tysiąca lat temu w skromnej stajence.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Ewa w środku kota)

[...] niełatwo jest zdecydować się na życie w wiecznym zapomnieniu.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (W tym mieście nie ma złodziei)

Najtrudniejszy jest początek [...].

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział X: „Chcę umrzeć”)

Jest taka chwila, kiedy nie czuje się już bólu. Wrażliwość znika, a rozsądek tępieje, aż zatraci się poczucie czasu i miejsca.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Trzecia rezygnacja)

Strach - słowo tak głębokie, tak znaczące!

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Bardzo stary pan z olbrzymimi skrzydłami)

[...] jeśli skrzydła nie stanowią najistotniejszego elementu odróżniającego krogulca od aeroplanu, tym bardziej nie mogą nim być przy rozpoznawaniu aniołów.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Morze utraconego czasu)

[...] ludzie umierają nie wtedy, gdy muszą, ale kiedy chcą [...].

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] był tak samotny w swej chwale, że nawet wrogów nie miał [...].

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] wiedział od początku, że jedyną bronią, zdolną pokonać niezwyciężonego, jest przyjaźń [...].

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach (5)

Patrzę dziś za siebie, widzę sznur tysięcy mężczyzn, którzy przeszli przez moje łóżka, i oddałabym duszę, żeby zostać choćby i z tym najgorszym.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (2)

Ówczesny naczelny wezwał mnie do siebie i poprosił, żebym dostosował się do nowych tendencji. Z uroczystą powagą, jakby właśnie przed chwilą sam na to wpadł, oświadczył: Świat idzie do przodu. Tak, odpowiedziałem, do przodu, ale nieustannie kręcąc się wokół Słońca.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Morze utraconego czasu)

Oto moja ostatnia wola [...]. Chcę, aby pochowano mnie żywą.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (2)

Niech człek się żaden nie łudzi, że to, co dopiero się budzi i ma nadejść, trwać będzie dłużej niż to, co sam dotąd widział na oczy własne. [...] Bo wszystko mija jednako i właśnie tak minąć musi.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » prezes „El Diario de La Paz” (3)

[...] nieszkodliwi wariaci wyprzedzają przyszłość.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (5)

[...] zaczynam się powoli starzeć [...]. Rzecz w tym, że człowiek nie czuje tego w środku, za to po człowieku wszyscy to widzą.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Drugie żebro śmierci)

Między nim a jego grobem leżała tylko jego śmierć.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Tubal-Kain wykuwa gwiazdę)

Dzwon! Co za piękne słowo! Proszę pani, czy może mi pani powiedzieć jakiego koloru są słowa? Są słowa, które pękają jak dzwony.