Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (1)

[...] pierwszym symptomem starości w przypadku mężczyzny jest upodabnianie się od pewnego momentu do własnego ojca.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

[...] miłość nie jest stanem duszy, ale znakiem zodiaku.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (5)

Cokolwiek zrobisz, w tym roku albo za sto lat, i tak będziesz martwy na zawsze.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Dzień po sobocie)

„Wszystkie ulice we wszystkich miastach nieuchronnie prowadzą do kościoła albo na cmentarz”.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział VIII: Moje biedne ciało)

Głód można znieść tylko wówczas, gdy nie ma nadziei na zdobycie pożywienia.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Trzecia rezygnacja)

Bowiem zmarły może być szczęśliwy, o ile jest już nieodwoływalnie umarły.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Wdowa Montiel)

Świat jest źle urządzony. [...] gdyby Bóg nie pozwolił sobie na niedzielny wypoczynek, miałby czas, żeby lepiej wykończyć świat.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział IV: Światło dnia powszedniego)

[...] noc jest niewspółmiernie dłuższa od dnia.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

[...] sława to taka gruba dama, która co prawda z nami nie sypia, ale kiedy człowiek się budzi, nie kto inny, a właśnie ona zawsze stoi przy łóżku i bacznie się nam przygląda.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (4)

[...] człowiek starzeje się bardziej i gorzej na portretach niż w rzeczywistości.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział X: Tajemniczy korzeń)

I było mi dobrze, bo wiedziałem, że umieram.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Posłowie)

Skoro nie można zmienić rzeczywistości słowami, zakląć jej, należy odwrócić się od słów...

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] niech ksiądz wody do studni nie wozi [...] po co ksiądz chce mnie nawrócić, skoro i tak robię wszystko, czego chcecie, kurwa.

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] wiedział bowiem od czasów wojny, że myśląc na głos, przezwycięża strach [...].

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] nieszczęściem tego kraju jest to, że ludzie mają za dużo wolnego czasu na myślenie [...].

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] za prawdą kryła się inna prawda.

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] nawet najtwardszym miękną w końcu jaja, psiamać.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » Rosa Cabarcas (1)

Bolero to samo życie.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach (3)

Tygrys nie je daleko.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Cudowny wieczór Baltazara)

[...] życie dało mu wiele powodów do czujności, ale żadnego do przestrachu.