Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » Rosa Cabarcas (1)

Bolero to samo życie.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach (3)

Tygrys nie je daleko.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Cudowny wieczór Baltazara)

[...] życie dało mu wiele powodów do czujności, ale żadnego do przestrachu.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział IV: Wielka noc)

Myślałem, że właśnie teraz ktoś patrzy w Cartagenie na Małą Niedźwiedzicę, tak jak ja na morzu, i to sprawiło, że poczułem się mniej samotny.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział VI: Statek na horyzoncie!)

Znikąd nie spodziewałem się już ratunku i chciałem umrzeć. A jednak działo się coś dziwnego, ilekroć nawiedzało mnie to pragnienie, natychmiast myślałem o niebezpieczeństwie. Myśl ta dodawała mi sił do dalszej walki.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział VII: Rozpaczliwe zabiegi człowieka wygłodzonego)

„Nie bądź draniem. Mewa dla marynarza to jak widok lądu. Nie przystoi marynarzowi zabijać mewy”.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział VIII: Walka z rekinami o rybę)

[...] gdy stajemy oko w oko ze śmiercią, budzi się instynkt przetrwania.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Posłowie)

Popatrz no, każdy tekst Julia jest inny, a u mnie wszystko jest zawsze takie samo...
» o Julio Cortázarze

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] ołów zdradziecko wystrzelony przebijał go, nie czyniąc mu żadnej krzywdy, [...] odbijał się od jego piersi i trafiał napastnika [...] był [on] nieodporny jedynie na kule litości, wystrzelone przez kogoś, kto kochałby go tak bardzo, iż gotów byłby umrzeć dla niego.

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] my, twardzi mężczyźni, nie mamy czym oddychać, jeśli nie czujemy ziemi [...].

Gabriel García Márquez — Nie ma kto pisać do pułkownika

Kto długo czeka, poczeka jeszcze trochę.

Gabriel García Márquez — Opowiadania (Blacaman Dobry - sprzedawca cudów)

Jedyne, czego nie robię, to wskrzeszanie zmarłych, ponieważ ledwo otworzą oczy, tłuką z wściekłością burzyciela ich spokoju, a w końcu jeśli nie popełniają samobójstwa, umierają z rozczarowania.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział I: O moich kolegach, którzy zaginęli na morzu)

[...] stary marynarz, taki co opłynął świat, poznaje morze po ruchach statku.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział V: Rekiny zjawiają się o piątej)

Byłem tak wycieńczony, że oparłem głowę o wiosło i postanowiłem umrzeć.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział XIV: Moje bohaterstwo polegało na tym, że nie dałem się śmierci)

Nie zrobiłem nic, żeby zostać bohaterem. Ze wszystkich sił chciałem się uratować.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Rozdział XIV: Moje bohaterstwo polegało na tym, że nie dałem się śmierci)

Nigdy nie sądziłem, że człowiek może zostać bohaterem tylko dlatego, że wytrzymał dziesięć dni na tratwie bez jedzenia i picia. Nie mogłem postąpić inaczej.

Gabriel García Márquez — Opowieść rozbitka (Posłowie)

Zaczęło się to w szkole średniej; nauczyciel matematyki mówił nam o materializmie dialektycznym, chemik pożyczał prace Lenina, a fizyk stawiał dobrą ocenę, kiedy się rozumiało sens walki klasowej [...]. Potem chciałem być dziennikarzem, pisać powieści i zrobić coś pożytecznego dla ludzi. Te trzy sprawy były, myślę teraz, nierozłączne i musiały prowadzić mnie drogą, jaką poszedłem.

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] jestem już zmęczona błaganiem Boga o to, żeby obalili mojego syna, bo żyć w pałacu prezydenckim to tak, jakby mieć cały czas zapalone światło [...].

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] ojczyzna bez bohaterów to jak dom bez drzwi [...].

Gabriel García Márquez — Jesień patriarchy

[...] gdybyś przynajmniej umiał śpiewać albo gdybyś był arcybiskupem czy żeglarzem, ale ty jesteś tylko generałem, więc do niczego innego się nie nadajesz [...].