Jean-Paul Sartre — Mur (Mur)

Musiałbym wreszcie zrozumieć... zrozumieć, że już nigdy nic nie zobaczę, nigdy nic nie usłyszę i że dla innych dalej świat będzie istniał.

Jean-Paul Sartre — Mdłości (Wtorek, 30 stycznia)

Rzadko się zdarza, aby samotny człowiek miał ochotę się śmiać [...].

Jean-Paul Sartre — Mdłości (Poniedziałek, 29 stycznia 1932)

Chciałbym rozeznać się w sobie, póki nie będzie za późno.

Jean-Paul Sartre — Przebudzenie (Utrata kontroli)

Piekło to inni.

Jean-Paul Sartre — Mur (Mur)

[...] parę godzin czy parę lat czekania to w gruncie rzeczy wszystko jedno, kiedy już prysło złudzenie nieśmiertelności.

Jean-Paul Sartre — Mdłości (Wtorek, 30 stycznia)

To niezwykłe, jak można kłamać, przyznając sobie rację.

Jean-Paul Sartre — Mur (Mur)

Odniosłem w tej chwili wrażenie, że mam przed sobą całe moje życie jak na dłoni, i pomyślałem sobie: „Cóż za kłamstwo od początku do końca!”. Nic już nie było warte, bo było skończone. Zastanawiałem się, jak mogłem spacerować beztrosko, żartować z dziewczętami: małym palcem bym nie ruszył, gdybym wiedział, że umrę w ten sposób. Życie moje leżało przede mną zamknięte, skończone, zawiązane jak worek, a przecież wszystko, co było w nim, w środku, było niedokończone. Przez moment zapragnąłem je osądzić. Chciałbym móc powiedzieć: to było piękne życie. Ale nie można go było osądzić, to był zaledwie szkic życia; przez cały czas wystawiałem tylko weksle na wieczność, niczego nie rozumiejąc.