Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 21)

Och, miłości moja, tęsknię za tobą, tę tęsknotę jak ból czuję w skórze, w gardle, z każdym oddechem mam uczucie, jakbym wdychał pustkę w piersi, w których już cię nie ma.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 100)

[...] nie sen jest najgorszy, najgorsze jest przebudzenie...

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 1)

[...] przypadkowe spotkanie jest czymś najmniej przypadkowym w naszym życiu [...].

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 12)

[...] tak jakoś smutno [...]. Właśnie dlatego, że wszystko jest takie piękne.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 36)

W klasy gra się małym kamyczkiem, który należy popychać czubkiem buta. Elementy gry: chodnik, kamyczek, but i piękny rysunek kredą, najchętniej kolorową. Na górze jest Niebo, na dole jest Ziemia, trudno jest trafić kamyczkiem w Niebo, prawie zawsze źle się jakoś obliczy i kamyk wylatuje poza rysunek. Powoli jednak nabiera się zręczności koniecznej, by przechodzić z jednego kwadratu do drugiego, i któregoś dnia może się uda wyjść z Ziemi i przenieść kamyczek do samego Nieba. [...] Na nieszczęście, zanim ktokolwiek nauczy się przenosić swój kamyk do Nieba, nagle kończy się dzieciństwo i wpada się w książki, w lęk, w spekulacje na temat innego Nieba, do którego również trzeba umieć znaleźć drogę. A ponieważ skończyło się dzieciństwo [...], zapomina się, że aby się dostać do Nieba, potrzeba kamyczka i czubka buta.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tej strony, 56)

- To się nazywa obłęd [...].
- Wszystko się jakoś nazywa, wybierz sobie [...].

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 93)

To, co wielu ludzi nazywa kochaniem, polega na wybraniu jakiejś kobiety i ożenieniu się z nią. Wybierają ją! - przysięgam ci, sam widziałem. Tak jakby w miłości mogło się wybierać, tak jakby to nie był piorun, który strzela w ciebie i zostawia cię zwęglonego na środku patio. Powiedz, że wybierają, bo-je-kochają, ja myślę, że jest na odwrót. Nie wybiera się Beatrycze. Nie wybiera się Julii. Nie wybierasz ulewy, która zmoczy cię do suchej nitki, gdy wracasz z koncertu.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 12)

- Moje życie... - powiedziała Maga. - Nie umiałabym mówić o nim nawet po pijanemu.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 20)

Ty mogłeś mi opowiadać albo nie opowiadać o twoich kochankach, ale ja musiałam ci opowiedzieć o wszystkim i wszystko. To jedyny sposób, żeby się ich pozbyć, zanim się zacznie kochać kogoś innego. Jedyny sposób, żeby ich wyrzucić za drzwi i żebyśmy sami zostali w pokoju.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 71)

[...] nic nie jest stracone, jeżeli ma się dosyć odwagi, aby twierdzić, że wszystko jest stracone i że trzeba zaczynać od zera [...].

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 1)

I popatrz - ledwie poznaliśmy się, już życie knuło, co mogło, żeby nas poróżnić.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 23)

Tylko żyjąc absurdalnie można wyłamać się z tego bezgranicznego absurdu [...].

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tej strony, 46)

- Człowiek za każdym razem myśli, że coś wytłumaczy, i tylko brnie dalej.
- Tłumaczenie jest zakamuflowanym błędem [...]. Zapamiętaj to sobie.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tej strony, 54)

Człowiek myśli, że został wydymany na centymetr, a tymczasem już go wydymali na wiele metrów.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 108)

[...] jak się nie ma forsy, wszystko idzie jak kurwie w deszcz.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 24)

Nie umiem mówić o szczęściu, ale to nie znaczy, że go nie zaznałam.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 141)

Ciężko było przestać wierzyć, że kwiat może być piękny bez celu, ciężko przyjąć, że można tańczyć w ciemnościach.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 31)

[...] specjalizował się w zaprzepaszczonych sprawach. Najpierw zaprzepaścić coś, a potem uganiać się za tym jak wariat.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tej strony, 39)

Dojrzałość - jeżeli coś takiego istnieje - w ostatecznym sensie jest hipokryzją.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 116)

Tak, czasem się cierpi, ale jest to jedyne przyzwoite wyjście.