Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Kabanos ma doła)

Ludzie, którzy chcą się porozumieć, zawsze znajdą drogę do siebie.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Pozdrawiam w imieniu redakcji)

...drażni nas u innych to, czego nie akceptujemy u siebie.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Bokserki w kurczaczki)

Na zapas nie warto się martwić, na zapas warto się cieszyć.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Lekko pan nie ma)

Mężczyźni w ogóle mają gorzej, bo trudno im się przyznawać do własnych uczuć takich jak strach, niepewność czy przerażenie.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Lekko pan nie ma)

Jedyne, czego mężczyznom zazdroszczę, to - wbrew temu co głosił Freud - nie penisa, ale zdolności do zasypiania wszędzie, w każdych warunkach i na czas dowolny.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Bezpieczne zwierzątko)

Jest taki sposób stuprocentowy [...] żebyś poznał kobietę uczciwą, dobrą, mądrą, dowcipną, i tak dalej. Najpierw sam się musisz taki stać! Bo dobro przyciąga dobro!

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

Bo może właśnie o to w życiu chodzi. Żeby ktoś przy tobie był - nawet kiedy szukasz w nocy małego zagubionego kotka. Nawet jak świeczka się nie pali.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

Chciałabym mieć taki charakter, żeby jeśli ktoś mi przyśle kiedyś gówno końskie w paczce, nie krzyknąć z odrazy, tylko się ucieszyć, że konik tu był.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

Może zamiast przygotowywać się do życia, warto troszkę pożyć?

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

Mam czasami wrażenie, że każda kobieta na świecie przynajmniej raz w życiu usłyszała, że mężczyzna bardzo ją szanuję oraz darzy ciepłymi uczuciami, ale niestety jej nie kocha. Wtedy rzeczywiście z tym światem dzieje się coś dziwnego. Taki świat przewraca się do góry nogami. Drzewa szarzeją. Powietrze robi się nie do zniesienia. Kolory blakną. I nie ma po co żyć. I nie wiadomo, co robić.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Musi być równowaga w przyrodzie)

Nie wydaje mi się, żeby człowiek musiał być pesymistą. Chyba że ktoś żyje gdzieś daleko, w jakimś kraju, w którym jest obrzydliwie dobrze, wesoło, ciepło, bogato - to bardzo proszę, wtedy maleńka dawka pesymizmu jest wskazana, dla zachowania równowagi, zdrowia psychicznego oraz harmonii.
Co innego, kiedy żyjemy tu i teraz. Tutaj jest potrzebna potężna dawka optymizmu, z tych samych powodów. To znaczy dla zachowania równowagi w przyrodzie.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

W kwestii zasadniczej - nie wiem, ile razy człowiek, czyli kobieta, może zaczynać życie od nowa. Jeśli o mnie chodzi, robię to teraz poniekąd nałogowo. Bez przerwy. Nie wiem, dlaczego akurat na mnie padło. I nigdy się nie dowiem. Widać coś robię źle, bo normalni ludzie żyją normalnie.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

[...] coś mija, żeby zrobić miejsce nowemu.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

[...] świat jest odbiciem stanu naszego umysłu.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

I okazało się, że obrazki z przeszłości nas, kobiety, ścigają. Bajeczki, jakimi byłyśmy karmione. Dziewczynka pochyla się nad żabą i całuje ją w pyszczysko? I wszystko jest lepiej? To wieczne marzenie i iluzja spowodowały wyraźny podział. [...] iluzją oczywiście nie jest młoda dziewczyna nachylająca się wdzięcznie nad ropuchem. Iluzją jest dalszy ciąg. Całowanie żaby ma nam, kobietom, uświadomić, że warto. Warto szukać żab (czy innych straszydeł), bo jeśli będziemy wytrwałe, w końcu z jakiejś żaby wyskoczy królewicz.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

Mężczyzna, jeśli nie jest w stanie wykrzesać z siebie niczego, na czym pani zależy - niech sobie idzie.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Tylko nie wiagra!)

Ojciec marzył, żeby matka nareszcie przestała mówić. Matka marzyła, żeby ojciec nareszcie zaczął mówić i mył pędzel po goleniu.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Nieograniczone ograniczenia)

Ja mogę spokojnie nabałaganić nawet w ciągu piętnastu minut, jeżeli przypadkiem wpadnie mi do głowy, żeby zacząć coś porządkować.

Katarzyna Grochola — A nie mówiłam! (Niech mi pani powie, że ja śnię!)

Ostatecznie dzisiejsze pisma wyścielą jutrzejsze kubły na śmieci.

Katarzyna Grochola — Nigdy w życiu!

Boże, dlaczego to mnie spotkało? Akurat mnie? Przecież statystyki mówią, że spotyka to co dziesiątą kobietę w naszym kraju. Dlaczego musiałam być ta dziesiąta? Wystarczyło, by jakoś inaczej się ustawić w statystyce.