Marlen Haushofer — Ściana

Nagle ogarnęło mnie przykre uczucie, że nigdzie naprawdę nie należę...

Marlen Haushofer — Ściana

Do pewnej granicy można się świetnie przyzwyczaić do bólu.

Marlen Haushofer — Ściana

Są takie chwile, w których cieszę się, że przyjdzie czas, kiedy nie będzie już nic takiego, do czego mogłoby przylgnąć moje serce. Już mnie to nuży, że wszystko mi się odbiera.

Marlen Haushofer — Ściana

Zbyt często i zbyt długo czekałam już w moim życiu na ludzi lub zdarzenia, które się potem nigdy nie realizowały, albo realizowały się tak późno, że nie miało to już dla mnie żadnego znaczenia.

Marlen Haushofer — Ściana

[...] ale ja jestem tylko prostym człowiekiem, który utracił swój świat i jest w trakcie odnajdywania nowego świata. Jest to bolesna droga i daleko jeszcze do jej końca.

Marlen Haushofer — Ściana

Kochać i troszczyć się o inną istotę jest rzeczą bardzo uciążliwą, znacznie cięższą niż zabijać i niszczyć.

Marlen Haushofer — Ściana

Nie ma rozsądniejszego odruchu jak miłość. Ona kochającemu i kochanemu czyni życie łatwiejszym do zniesienia. Tylko powinniśmy byli w porę zrozumieć, że była to dla nas jedyna możliwość, jedyna nadzieja na lepsze życie.

Marlen Haushofer — Ściana

Pewność istnieje dla mnie wtedy, gdy mogę coś zobaczyć i czegoś dotknąć.

Marlen Haushofer — Ściana

Ból był mi bardzo na rękę, gdyż oddalał ode mnie bezowocne myśli.

Marlen Haushofer — Ściana

Wyobraźnia czyni człowieka nadmiernie wrażliwym, łatwo go zranić, jest wtedy wystawiony na ciosy. Może w ogóle jest ona objawem degeneracji?

Marlen Haushofer — Ściana

Lepiej by było w ogóle nie śnić.

Marlen Haushofer — Ściana

Jako dziecko cierpiałam zawsze pod wpływem niedorzecznego strachu, że wszystko, co widzę, zniknie, gdy tylko odwrócę się do tego plecami.

Marlen Haushofer — Ściana

Najwidoczniej człowiek nigdy nie przestaje śnić nawet we dnie.

Marlen Haushofer — Ściana

Nawet zawsze myśli były szybsze niż oczy i fałszowały prawdziwy obraz.

Marlen Haushofer — Ściana

Także i ja, jak wszyscy ludzie, żyłam w ciągłej ucieczce, pogrążona zawsze we śnie na jawie.

Marlen Haushofer — Ściana

Nikt mnie nie nazywa moim imieniem, a więc wcale nie istnieje.

Marlen Haushofer — Ściana

Jest niesłychanie trudno być sprawiedliwym wobec własnej przeszłości.

Marlen Haushofer — Ściana

Ktoś, kto biegnie, nie może patrzeć.

Marlen Haushofer — Ściana

Nie lubię żyć bezplanowo, z dnia na dzień.

Marlen Haushofer — Ściana

Po raz pierwszy w życiu byłam w stanie ukojenia, nie zadowolona czy szczęśliwa, lecz ukojona.