Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Małgorzata Nikołajewna (Część druga: 1. Małgorzata)

Odejdź z mojej pamięci, dopiero wtedy będę wolna...

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » aktor ze snu Bosego (Część pierwsza: 15. Sen Nikanora Iwanowicza)

Zrozumcie, że język może ukryć prawdę, ale oczy - nigdy! Ktoś wam zadaje niespodziewane pytanie, nie zdradzacie się nawet drgnieniem, błyskawicznie bierzecie się w garść i wiecie, co należy powiedzieć, żeby ukryć prawdę, i wygłaszacie to niezmiernie przekonywająco, i nie drgnie na waszej twarzy żaden muskuł, ale - niestety - spłoszona pytaniem prawda na okamgnienie skacze z dna duszy w oczy i już wszystko stracone.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część druga: 32. Przebaczenie i wiekuista przystań)

No cóż, ten, który kocha, powinien dzielić los tego, kogo kocha.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część druga: 32. Przebaczenie i wiekuista przystań)

Po co iść tropem tego, co się już skończyło?

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część druga: 32. Przebaczenie i wiekuista przystań)

Wszystko będzie, jak być powinno, tak już jest urządzony świat.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część pierwsza: 18. Pechowi goście)

Lubię siedzieć nisko [...] upadek nie jest wówczas tak niebezpieczny.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część druga: 23. Wielki bal u szatana)

To fakt. A fakty to najbardziej uparta rzecz pod słońcem.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Mistrz (Część druga: 30. Czas już! Czas!)

Zbyt mnie straszyli i teraz niczym już przestraszyć nie są w stanie.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Behemot (Część druga: 24. Wydobycie mistrza)

[...] czyż ośmieliłbym się nalać damie wódki? To czysty spirytus.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Behemot (Część druga: 24. Wydobycie mistrza)

Nie wiadomo dlaczego wszyscy mówią do kotów „ty”, choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Małgorzata Nikołajewna (Część druga: 31. Na Worobiowych Górach)

Ogarnął mnie smutek przed daleką drogą. Prawda, messer, że taki smutek jest czymś naturalnym nawet wtedy, kiedy człowiek wie, że u kresu tej drogi czeka go szczęście?

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część druga: 24. Wydobycie mistrza)

[...] rękopisy nie płoną [...]

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część pierwsza: 1. Nigdy nie rozmawiaj z nieznajomymi)

Tak, człowiek jest śmiertelny, ale to jeszcze pół biedy. Najgorsze, że to, iż jest śmiertelny, okazuje się niespodziewanie, w tym właśnie sęk!

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Mistrz (Część pierwsza: 13. Pojawia się bohater)

Miłość napadła na nas tak, jak napada w zaułku wyrastający spod ziemi morderca, i poraziła nas oboje od razu. Tak właśnie razi grom albo nóż bandyty.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » narrator (Część druga: 1. Małgorzata)

Za mną, czytelniku! Któż to ci powiedział, że nie ma już na świecie prawdziwej, wiernej, wiecznej miłości? A niechże wyrwą temu kłamcy jego plugawy język!

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Korowiow (Fagot) (Część druga: 22. Przy świecach)

W ogóle niech mi będzie wolno poradzić pani, Małgorzato, niech się pani nigdy niczego nie boi. To rozsądne.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część druga: 29. Przesądzone zostają losy mistrza i Małgorzaty)

Bądź tak uprzejmy i spróbuj przemyśleć następujący problem - na co by się zdało twoje dobro, gdyby nie istniało zło, i jak by wyglądała ziemia, gdyby z niej zniknęły cienie? Przecież cienie rzucają przedmioty i ludzie. Oto cień mojej szpady. Ale są również cienie drzew i cienie istot żywych. A może chcesz złupić całą kulę ziemską, usuwając z jej powierzchni wszystkie drzewa i wszystko, co żyje, ponieważ masz taką fantazję, żeby się napawać niezmąconą światłością? Jesteś głupi.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Woland (Część druga: 24. Wydobycie mistrza)

[...] niech pani nigdy nikogo i o nic nie prosi! Nigdy i o nic, tych zwłaszcza, którzy są od pani potężniejsi. Sami zaproponują, sami wszystko dadzą.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Mistrz (Część pierwsza: 13. Pojawia się bohater)

Idzie o to, że człowiek, który w głębi siebie nie kryje niespodzianki, z reguły nie bywa interesujący.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Mistrz (Część pierwsza: 13. Pojawia się bohater)

Tylko nie trzeba sobie, drogi sąsiedzie, zaprzątać głowy wielkimi planami, niech mi pan wierzy! Ja, na przykład, chciałem przewędrować cały świat. Ale cóż, okazało się, że wypadło inaczej. Widzę stąd tylko bardzo nieznaczny kawałek tego świata. Myślę zresztą, że nie najlepszy jego kawałek, ale, powtarzam, to nie jest takie straszne.