Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Były to piękne sny – ani słowa – ale były to tylko sny, i jak wszystkie sny nie mogły naprawdę nasycić duszy.

Patrick Süskind — Kontrabasista

Potrzebuję zawsze kobiety, której zdobyć nie mogę. A jeżeli nie mogę jej zdobyć, to innej nie potrzebuję wcale.

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Nie bawię się dłużej. Powiem temu światu „cześć”.

Patrick Süskind — Kontrabasista

Bo w tym magnetycznym polu pomiędzy tu i tam, wysoko i nisko rozgrywa się wszystko to, co w muzyce ma sens; tam rodzi się muzyczny sens i życie, tak, po prostu życie.

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Człowiek ciągle coś musiał, coś powinien, czegoś nie powinien, lepiej by zrobił, gdyby... wciąż czegoś od człowieka oczekiwano, domagano się, żądano: zrób to! zrób tamto! a nie zapomnij o...! a skończ wreszcie z...! a wybrałeś się w końcu do...? a co tak późno przychodzisz?... – wciąż presja, przymus, ponaglanie, wciąż podetknięty pod nos zegarek. O tak, rzadko dawali człowiekowi spokój...

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Nie mogę się tylko zdecydować kiedy! Nie mogę wybrać tej określonej chwili, tej sekundy, tego punktu w czasie!

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Nie można mieć wszystkiego naraz: i zemścić się na świecie, i żyć dalej. A więc zemsta!

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Przepaść nęciła. Kusiła uwodzicielsko. Niejako wabiła: „no, chodź!” Pociągała jak gdyby za niewidzialne sznurki, „no, chodź!”. I było to łatwe. Dziecinnie łatwe.

Patrick Süskind — Kontrabasista

Myślenie, to zbyt trudna sprawa, żeby każdy dyletant mógł się tym zajmować. Ale każdy sądzi, że potrafi myśleć i myśli bez żadnych zahamowań.

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Po co mi cała ta banda, która się sprzysięgła przeciwko mnie? Co mnie obchodzi ten świat? W tak podłym świecie nie mam czego szukać. Niechaj się inni dławią tą swoją podłością!

Patrick Süskind — Kontrabasista

To jasne! Muzyka nie może się tak po prostu skończyć!

Patrick Süskind — Kontrabasista

[...] że muzyka jest wielką tajemnicą, misterium, i im więcej się o niej wie, tym trudniej oddać słowami jej sens.

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

[...] w westchnieniu jest zawsze coś z ulgi, było to raczej jękliwe stęknięcie, głęboki, skargliwy dźwięk z głębi piersi, w którym mieszały się rozpacz i tęsknota za doznaniem ulgi.

Patrick Süskind — Kontrabasista

Bo muzyka jest czymś bardzo ludzkim. Niezależnym od polityki i historii. Czymś ludzkim w sensie ogólnym; powiedziałbym, że muzyka jest przyrodzonym konstytutywnym elementem ludzkiej duszy.

Patrick Süskind — Kontrabasista

Każdy ma swoje miejsce i robi to, co może. I nie naszą rzeczą jest pytać, jak on do tego doszedł, dlaczego tam zostaje...

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

[...] a stereotyp – zapamiętajcie to sobie raz na zawsze! – to wyrażenie, które przeszło tyle razy przez tyle ust, że w ogóle nic już nie znaczy.

Patrick Süskind — Kontrabasista

Wszystko się po prostu zaciera.

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Mniej nieśmiały bywałem w snach.

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

Czasem zdarzało się, że dziecięca ręka i czubki starczych palców zatknęły się na krótką chwilę, i człowieka przenikał dreszcz, bo człowiek był przygotowany na kontakt twardy i zimny jak ryba, a tymczasem było to ciepłe, niemal gorące dotknięcie, niewiarygodnie delikatne, leciutkie, przelotne, a mimo to przyprawiające o wstrząs, jak dotknięcie ptaka, który ulatuje nam z rąk.

Patrick Süskind — Historia pana Sommera

[...] nie groźba lania i zamknięcia w domu; nie strach przed czymkolwiek. Nie, trząsłem się, bo nagle dotarło do mnie, że cały świat to jedno wielkie świństwo, niesprawiedliwe, wredne, podłe świństwo. A winę za to świństwo ponosili inni. I to wszyscy. Wszyscy inni, bez wyjątku.