Steven Hall — Pożeracz myśli (2. Kuchenna archeologia i drugi list)

To brutalna prawda: umierając, zostawiamy niedojedzone herbatniki, niezaparzoną kawę, napoczęte rolki papieru toaletowego i do połowy opróżnione kartony mleka, psujące się w lodówce. Przedmioty codziennego użytku przeżyją nas, dowodząc, że nie byliśmy gotowi do odejścia. Że nie byliśmy wystarczająco mądrzy, dość bystrzy, dostatecznie bohaterscy. Że byliśmy tylko zwierzętami, których zwierzęce ciała przestały pracować bez żadnego planu i bez naszej zgody.

Steven Hall — Pożeracz myśli (1. Wrak czegoś, co się prawie zawaliło. Prawie całkiem)

W sytuacji, w której musimy pytać prawie o wszystko, często się okazuje, że nie ma o co zapytać [...].

Steven Hall — Pożeracz myśli (3. W sercu miałem niezmierzoną przestrzeń, w myślach chłodne wyliczenia)

[...] spokój i bezruch to tylko mrzonka, zwodniczy sen. To myśl, że w miejscu, które musieliśmy porzucić, wciąż jeszcze palą się przyjazne światła, które serdecznie nas powitają.