Virginia Woolf — Orlando (II)

Staję się dorosła [...]. Tracę złudzenia, być może, by zyskać inne.

Virginia Woolf — Orlando (II)

Nic tak nie podcina korzeni szczęścia człowieka, nic nie napełnia go takim gniewem aniżeli poczucie, że inny stawia nisko, co on ceni wysoko.

Virginia Woolf — Orlando (II)

Miłość, jak powiedział poeta, jest całym istnieniem kobiety.

Virginia Woolf — Orlando (I)

[...] rozkoszował się poczuciem, że jest zawsze i zawsze i zawsze sam.

Virginia Woolf — Orlando (II)

Iluzje są tym dla duszy, czym atmosfera dla planety.

Virginia Woolf — Orlando (I)

Bowiem słuszność ma filozof, który mówi, że granica między szczęściem a melancholią nie grubsza jest aniżeli ostrze noża.

Virginia Woolf — Orlando (II)

[...] iluzje są najcenniejszymi i najniezbędniejszymi ze wszystkich rzeczy, a osoby, które je stwarzają, należą do największych dobroczyńców świata [...].

Virginia Woolf — Orlando (II)

Czyż istnieje bowiem coś bardziej przerażającego, niż zdać sobie sprawę, że mamy chwilę teraźniejszą? To że potrafimy w ogóle przeżyć ten wstrząs, zawdzięczamy wyłącznie temu, iż z jednej strony chroni nas przeszłość, a z drugiej przyszłość.

Virginia Woolf — Orlando (II)

[...] najbardziej poetyckie jest właśnie to, co nie może być spisane.

Virginia Woolf — Orlando (II)

Gdybym umarła, byłoby to dla świata obojętne!

Virginia Woolf — Orlando (II)

Światło prawdy spada na nas z bezlitosną szczerością, w świetle prawdy obojgu nam diabelsko nie do twarzy.

Virginia Woolf — Orlando (II)

Ach! [...] Przez wiele stuleci szukałam szczęścia, i nie znalazłam go, szukałam sławy, i ominęła mnie, szukałam miłości, i jej nie zaznałam. Życie i jego sąsiadka, śmierć, są lepsze. Znałam wielu mężczyzn i wiele kobiet [...] lecz nikogo nie rozumiałam.

Virginia Woolf — Orlando (I)

Serca kobiet są zawiłe [...].

Virginia Woolf — Orlando (II)

[...] odniosła wrażenie [...] że dali jej odczuć, a było to odczucie arcyniemiłe, iż nigdy, przenigdy nie należy mówić, co się myśli.

Virginia Woolf — Orlando (II)

Człowieka zapomnianego mrok miłosiernie pogrąża w swych odmętach. Nikt nie wie, dokąd człowiek ten zmierza lub skąd przybywa. Może poszukiwać prawdy i ją wypowiedzieć, tylko on jest wolny, tylko on jest prawdomówny, tylko on jest ze sobą w zgodzie.

Virginia Woolf — Orlando (II)

[...] w trakcie tworzenia wiersz zmierza ku unicestwieniu.

Virginia Woolf — Orlando (II)

[...] oto ktoś, kto nie robi nic dla samego robienia, nie patrzy dla samego patrzenia, oto ktoś, kto nie wierzy ani w koźlą skórę, ani w koszyk, lecz widzi w nich [...] coś innego.

Virginia Woolf — Orlando (II)

Mężczyzna patrzy światu prosto w twarz, jakby świat ten został stworzony ku jego potrzebom i urobiony ku jego upodobaniom. Kobieta zerka na świat z ukosa, pytająco, a nawet podejrzliwie. Gdyby nosili te same stroje, możliwe że i spojrzenie na świat mieliby to samo.

Virginia Woolf — Orlando (I)

[...] skąd można być pewnym, że wściekłość nie maluje takich obrazów, których człowiek najbardziej obawia się ujrzeć [...].

Virginia Woolf — Orlando (II)

Siedział zatem [...] w samotności i czytał - człowiek nagi.