William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (1. Odprawa)

[...] usiłuję wymyślić stosowne przyzwoite słowo na wyrażenie moich uczuć. Jeszcze się jednak do końca nie obudziłem. Przychodzi mi do głowy tylko „kurwa”.

William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (2. Najdłuższa noc)

Kiedy się zacznie myśleć o wszystkim, co mogłoby się zdarzyć, można ześwirować w trymiga.

William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (2. Najdłuższa noc)

Nie ma sensu myśleć o czasie: niedługo będzie po wszystkim, to wystarczy.

William Wharton — Niezawinione śmierci (Część trzecia UGODA Rozdział X)

Śpi. Nie mam zamiaru go budzić. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek przyszło mu do głowy, jak bardzo sen jest podobny do śmierci. Może gdyby to wiedział, nie spałby tyle. A może właśnie dlatego to robi.

William Wharton — Stado (Prolog)

Pewne wydarzenia naszego życia są jak kamienie, po których toczy się lawina.

William Wharton — Niezawinione śmierci (Część trzecia UGODA Rozdział XVI)

Nienawidzę uczucia, że ktoś mną kieruje, nawet jeśli to dla mojego dobra; a może zwłaszcza wtedy.

William Wharton — W księżycową jasną noc » Matka Wilkins (1. Odprawa)

Jeszcze za mało się boję. Za bardzo boję się ich, ale za mało siebie samego.

William Wharton — Nigdy, nigdy mnie nie złapiecie (Rozdział 5)

[...] milczałam, więc wina leży także po mojej stronie.

William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (1. Odprawa)

Może [...] dlatego mam sraczkę: jestem zbrukany wewnętrznie.

William Wharton — W księżycową jasną noc » Ojciec Mundy (1. Odprawa)

[...] prawda jest w oczach patrzącego.

William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (1. Odprawa)

[...] do jakich absurdów dojść może umysł ludzki, kiedy nadmierna potęga rozumu skoncentrowana zostanie na zbyt małej przestrzeni.

William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (2. Najdłuższa noc)

Stoimy [...], paląc i gapiąc się w śnieg w nadziei, że nic nie zobaczymy. Właściwie rzecz jest bardziej skomplikowana: chcemy za wszelką cenę zobaczyć wszystko, co jest do zobaczenia, a jednocześnie modlimy się, żeby nie było nic.

William Wharton — Niezawinione śmierci (Część pierwsza KATE Rozdział I)

[...] miłość jest kombinacją podziwu, szacunku i namiętności. Jeśli żywe jest choć jedno z tych uczuć, to nie ma o co robić szumu. Jeśli dwa, to może nie jest mistrzostwo świata, ale blisko. A jeśli wszystkie trzy, to śmierć jest już niepotrzebna: trafiłaś do nieba za życia.

William Wharton — Nigdy, nigdy mnie nie złapiecie (Rozdział 6)

[...] kiedy ktoś obiecuje ci coś za darmo albo twierdzi, że coś dla ciebie zrobi, należy mieć się na baczności. Zazwyczaj zażąda od ciebie tego, co chciałbyś zachować dla siebie.

William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (1. Odprawa)

[...] czyta słowo po słowie, jakby je wylizywał z książki.

William Wharton — W księżycową jasną noc » William Knott (Wont) (2. Najdłuższa noc)

[...] umysł ludzki daje się pompować tylko do pewnych granic.

William Wharton — W księżycową jasną noc » Matka Wilkins (2. Najdłuższa noc)

Wiesz, że po niemiecku szachy - Schach - to prawie to samo co walka? [...] A to nie jest żadna walka, tylko uwodzenie. Królowa stara się uwieść króla, wywabić go z jego miejsca, osłabić. To jest cudowna gra, kiedy gra się w ten sposób i nikt w niej tak naprawdę nie wygrywa ani nie przegrywa. Cały sekret zawiera się w słowach „szach-mat”. To matnia, sieć, intryga, a nie śmierć czy niewola. Kiedy tak patrzeć na szachy, są zabawne i łatwe.

William Wharton — Nigdy, nigdy mnie nie złapiecie (Rozdział 5)

Zawsze było to samo: albo upierałeś się przy czymś, co i tak musiało się stać, albo miałeś zbyt miękkie serce w stosunku do czegoś, co powinno było się zdarzyć.

William Wharton — Nigdy, nigdy mnie nie złapiecie (Rozdział 9)

Chyba wszyscy przypisujemy innych do gotowych stereotypów, zamiast wejrzeć w ich prawdziwą naturę. Szkoda, że nie zrozumiałem tego wcześniej. Mam wrażenie, że „prześlizgnąłem się” po zbyt wielu ludziach.

William Wharton — Niezawinione śmierci (Część druga WILL Rozdział VIII)

Czas jest to coś, co my, ludzie, po prostu sobie wymyśliliśmy.