Cytaty aforyzmy sentencje myśli biografie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Biografia Gustawa Herlinga-Grudzińskiego

Gustaw Herling-Grudziński (ur. 20 maja 1919 roku — zm. 4 czerwca 2000 roku), pisarz, eseista, krytyk literacki, dziennikarz, żołnierz, więzień łagrów.

Zobacz cytaty Gustawa Herlinga-Grudzińskiego oraz autorów na literę H.

Książki w serwisie:

Inny świat
Książka wydana po raz pierwszy w 1951 roku w Londynie (w Polsce została wydana w podziemiu w 1953, oficjalne dopiero...
» opinie o książce

Wędrowiec cmentarny
W opowiadaniach Gustawa Herlinga-Grudzińskiego pochłaniały zawsze „ukryte zakamarki duszy”. Tak dzieje się również w Wędrowcu cmentarnym, którego bohater; kapitan Malić...
» opinie o książce



Urodził się w Kielcach, studiował 2 lata filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, pisał dla czasopism Ateneum, Pion, Nowy Wyraz, był kierownikiem tygodnika Orka na Ugorze.

15 października 1939 założył wraz z kolegami jedną z pierwszych polskich organizacji konspiracyjnych Polską Ludową Akcję Niepodległościową (PLAN). Był jej szefem przez 2 miesiące.

W marcu 1940 próbował przedostać się z Grodna na Litwę. Wynajęci przez niego przemytnicy okazali się jednak być na usługach NKWD i Grudziński został aresztowany zaraz po opuszczeniu miasta. Umieszczono go w tamtejszym więzieniu, gdzie został szybko skazany na 5 lat pobytu w obozach. Następnie, poprzez więzienia w Witebsku, Leningradzie i Wołogdzie trafia do łagru w Jercewie. 20 stycznia 1942 po dramatycznej głodówce protestacyjnej zostaje stamtąd zwolniony na mocy — obowiązującego już od niemal pół roku — układu Sikorski-Majski. Wstrząsający opis rzeczywistości obozowej zawarł później w książce "Inny świat".

12 marca w Ługowoje udało mu się przyłączyć się do armii gen. Andersa. Walczył m.in. pod Monte Cassino, za co otrzymał order Virtuti Militari.

Po wojnie w roku 1945 został emigrantem politycznym. Wraz z żoną Krystyną (z domu Stojanowską) przeniósł się do Londynu gdzie był publicystą londyńskiego tygodnika Wiadomości. Współtworzył i redagował miesięcznik Kultura. Był także członkiem Instytutu Literackiego.

W 1952 roku umarła jego żona Krystyna.

W latach 1952-1955 pracował dla Radia Wolna Europa w Monachium. W 1955 r. osiadł na stałe w Neapolu gdzie poślubił Lidię, córkę Benedetto Crocego. Zmarł w wieku 81 lat. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W roku 1990 został laureatem nagrody literackiej polskiego PEN Clubu im. J. Parandowskiego, w 2000 r. odebrał w Krakowie doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Na podstawie Wikipedii.