Zarejestruj się lub zaloguj przez Facebooka, aby w pełni korzystać ze strony oraz wyłączyć reklamy.

Biografia Leonarda da Vinci

Religijność

Jak prawie wszyscy twórcy renesansowi był człowiekiem głęboko religijnym i jednocześnie twórczym. Niezbyt przejmował się ówczesnymi doktrynami moralnymi, stawiając w poznaniu rzeczywistosci na eksperyment.

W manuskrypcie H Leonardo napisał: "Dobre uczynki wznoszą się i sięgają Nieba, ponieważ cnota znajduje uznanie w oczach Boga. Złe uczynki natomiast przeciwnie, ponieważ są sprzeczne z wolą Boga - strącane są w otchłanie piekła. ...O ty, który podziwiasz naszą cielesną powłokę - nie bądź smutny, że wraz z innymi dosięgnie ciebie śmierć, lecz raduj się, że nasz Stwórca obdarzył nas tak wyjątkowym przyrządem jak intelekt."

Życiorys

Życie Leonarda da Vinci opisał Giorgio Vasari w swoim dziele o historii sztuki Żywotach najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów. W dziele tym napisał: "To, czego dokonuje, każdą dziedziną się zajmując, jest darem Boga, a nie ludzkich umiejętności." Zdaniem tym porównał on prace Leonarda do boskich. Co tylko on stworzył było tak wspaniałe, że trudno powiedzieć czy to nie jest zrobione "z ręki Boga". Leonardo da Vinci był nieślubnym synem florenckiego prawnika Ser Piero da Vinci i dziewczyny o imieniu Caterina (nie wiadomo kim ona była, szlachcianką, wieśniaczką lub córką drwala). W 1452 rodzina da Vinci ożeniła Ser Piero z szesnastoletnią Albierą di Giovani Amadori, zaś Caterina poślubiła wieśniaka z wioski Vinci, Piera di Vacca di Accattabriga. W 1457 Ser Piero, który nie miał dzieci z Albierą, odebrał Leonarda Caterinie i przeniósł go do rodzinnego domu. Od wczesnych lat dziecięcych ujawnił się jego talent artystyczny oraz ciekawość świata. Interesowało go dosłownie wszystko, starał się znaleźć odpowiedzi na dręczące go pytania. Był chłopcem spokojnym, zamkniętym w sobie. Po przeprowadzce da Vincich w 1466 do Florencji, Leonardo zaczął pobierać nauki, a jego ojciec pokazał rysunki syna w pracowni Andrea del Verrocchio. Ten bezzwłocznie przyjął go do terminu. W wieku 20 lat Leonardo stworzył swoje pierwsze obrazy: Chrzest Chrystusa (1473-1475) namalował go razem ze swoim nauczycielem, Verrocchio, Zwiastowanie, Pokłon Trzech Króli, Św. Hieronim (dwa ostatnie nie ukończone). Potem uzyskał status niezależnego artysty-malarza. Leonardo stał się znany i książęta włoscy zaczęli zabiegać o to by dla nich malował. W okresie rozkwitu olejnego malarstwa realistycznego stał się jego najwybitniejszym przedstawicielem. Najwcześniej datowana praca Leonarda pochodzi z 5 sierpnia 1473 roku i przedstawia widok na rzekę Arno z Montalbano na Valdarno, a najwybitniejszą z tego okresu była zamówiona, choć ostatecznie nie ukończona Pokłon Trzech Króli (1481).

Poza tym z tego okresu pochodzi duża ilość rysunków technicznych przedstawiających najróżniejsze mechanizmy, najczęściej wojenne. Swoimi projektami technicznymi, które (jak się okazało) można realizować, znacznie wyprzedził swą epokę. Niektóre z zaprojektowanych przez niego maszyn działają, a na wymyślonym (i narysowanym) przezeń spadochronie wykonano udany (i bezpiecznie zakończony) skok z balonu.

Kolejny okres - tzw. mediolański rozpoczął się wraz z pracą na dworze Sforzów, dla Ludovico Sforzy. Początkowo da Vinci koncentrował się na posągu konnym z brązu, kopułach pałacu. Powstał wtedy znany portret Cecylii Gallerani Damy z łasiczką, obraz Madonna w grocie oraz inaugurujące epokę rozwiniętego renesansu malowidło ścienne Ostatnia Wieczerza w refektarzu klasztoru przy kościele Santa Maria della Grazie (1495-1498).

Po upadku Sforzy Leonardo da Vinci udał się do Mantui, potem był przez pewien czas w Wenecji, by w kwietniu 1500 roku na dłużej przybyć do Florencji. Tam zaczął pracować dla Cesarego Borgii, księcia Romanii jako jego architekt i inżynier wojskowy. Z tego okresu pochodzi obraz Mona Lisa (1503). W roku 1506 przeniósł się do Mediolanu, gdzie poznał Francesco Melziego, który był jego kompanem do końca życia (Leonardo da Vinci zdaniem niektórych znawców tematu był homoseksualistą), a także spadkobiercą.

W latach 1513-1516 mieszkał w Rzymie, gdzie w tym czasie działali tacy artyści, jak Michał Anioł czy Rafael Santi. Od roku 1516 zaczął pracować dla króla Francji Franciszka I. Zamieszkał w posiadłości Clos Lucé, w pobliżu królewskiej rezydencji w zamku Amboise, a król obdarzył go sowitym wynagrodzeniem.

Zmarł w roku 1519 i został pochowany w Kaplicy św. Huberta, w zamku Amboise.

Sprawdź dobre oferty(Beksińscy)Bridget Jones. Szalejąc za facetemSześć lat późniejInferno Dan Brown