Ten, kto biedny i szczęśliwy, jest bogaty, że bardziej nie trzeba.

Biedny, kto gwiazd nie widzi bez uderzenia w zęby.

Nie jest bogatym ten, kto dużo ma, lecz ten, kto dużo daje.

Każdy człowiek potrzebuje stale nawet pewnej ilości trosk, cierpień lub biedy, tak jak okręt potrzebuje balastu, by płynąć prosto i równo.

Źródłem wszystkich naszych bied jest porównywanie.

Powiedział mi - rzekł Mieszek - przysłowie niedźwiedzie:
Że prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie.

Nie zatwardzajmy serc, gdy słyszymy krzyk biednych. Starajmy się usłyszeć to wołanie. Starajmy się tak postępować i tak żyć, by nikomu w naszej Ojczyźnie nie brakło dachu nad głową i chleba na stole, by nikt nie czuł się samotny, pozostawiony bez opieki.

Lenistwo idzie tak wolno, że bieda je dogania.

Była w tym człowieku tajemnica, tajemnica, którą chciał wyjaśnić. Ale w gruncie rzeczy jest tylko tajemnica biedy, która ludziom odbiera imię i przeszłość.

Nędza łamie ludzkie charaktery - nie sposób sprawić, by pusty worek stał prosto.

Człowiek jest biedny nie dlatego, że nie ma pieniędzy, ale dlatego, że nie pracuje.

Pan Bóg najwidoczniej bardziej od bogatych ukochał sobie biednych, skoro stworzył ich tak wielu.