Problemem naszego wieku nie jest bomba atomowa, lecz serce ludzkie.

Charakterystycznym rysem mentalności wojskowej jest to, że czynniki materialne (bomby atomowe, bazy strategiczne, wszelkie typy broni, posiadane surowce) traktowane są jako podstawowe, podczas gdy człowiek, jego myśli i pragnienia - krótko mówiąc, czynniki psychologiczne - uważane są za nieistotne i drugorzędne. [...] Jednostką zostaje zdegradowana [...] do roli materiału ludzkiego.

Gdybym wiedział, że Niemcom nie uda się wyprodukować bomby atomowej, nie kiwnąłbym nawet palcem.

Nie brałem najmniejszego udziału w pracach nad bomba atomową.

Pierwsza bomba atomowa zniszczyła nie tylko Hiroszimę. Jej wybuch położył także kres naszym tradycyjnym, niemodnym ideałom politycznym.

Popełniłem w moim życiu jeden błąd - podpisałem ów list do prezydenta Roosevelta, dotyczący konieczności zbudowania bomby atomowej. Chyba jednak można mi to wybaczyć, gdyż wszyscy uważaliśmy wówczas za wysoce prawdopodobne, że Niemcy pracują właśnie nad tym problemem i że - jeśli im się powiedzie - użyją bomby atomowej, by podporządkować sobie cały świat.

To nowe zjawisko energia atomowa pozwoli również na konstruowanie bomb. [...] Jedna bomba tego typu przewieziona na statku i zdetonowana w porcie spowodowałaby zniszczenie całego portu wraz z częścią przyległego terytorium. Jednakże bomby takie mogą okazać się zbyt ciężkie, aby można je było przenosić drogą powietrzną.