Emil Cioran — Sylogizmy goryczy (Czas i anemia)

Bladość pokazuje nam, w jakim stopniu ciało potrafi zrozumieć duszę.

Antoni Kępiński — Lęk

Umiera człowiek, ale pozostaje po nim słowo, specyficzny dla niego gest, klimat uczuciowy, który wokół siebie roztaczał, a więc jego jakby symbole, które zostały swego czasu rzucone w świat otaczający i w tym świecie się zatrzymały, podczas gdy ciało przestało istnieć.

Jonathan Carroll — Białe Jabłka (Żabi balet)

W pewnym sensie jego ciało cofało się do czasu dzieciństwa, w którym akcji odpowiada prosta reakcja: jest ci smutno, więc płaczesz. Boisz się, więc sikasz w majtki. Może starzenie się oznacza, że stajesz się więźniem zachcianek własnego ciała.

Fryderyk Nietzsche — To rzekł Zaratustra (Mowy Zaratustry: O wzgardzicielach ciała)

Wzgardzicielom ciała chcę rzec me słowo. Nie, aby inaczej i innych uczyli, lecz by własnemu ciału powiedzieli „żegnaj” - a więc umilkli.

Umberto Eco — Zapiski na pudełku od zapałek (Jak kupować gadżety)

Kultura wyzwala ciało od zniewolenia pracą i usposabia go do kontemplacji.

Antoni Kępiński — Lęk

W świecie własnego ciała jesteśmy zagubieni, jest ono dla nas mrokiem i tajemnicą.

Antoni Kępiński — Lęk

Ciało pozostaje zawsze dla człowieka tajemnicą. Ono jest źródłem przyjemności i bólu, świadomość czekającej człowieka śmierci wiąże się z jego rozpadem. Ono sprawia, że człowiek czuje się z życia zadowolony lub jest złamany bólem i cierpieniem. Od niego zależy w znacznej mierze obraz własnej osoby. Ono przyciąga lub odpycha innych ludzi. Od niego zależy dobór naturalny. Ono nadaje realność życiu; jako istoty bezcielesne stalibyśmy się nierzeczywiści.

Éric-Emmanuel Schmitt — Moje Ewangelie (Noc w Ogrodzie Oliwnym)

Skąd mógłbym przypuszczać, że w ciele człowieka są aż takie urwiska? Przemierzałem pustkę.

Fryderyk Nietzsche — To rzekł Zaratustra (O nadczłowieku i ostatnim człowieku, 6.)

[...] nie ma tego, o czym mówisz: ani diabła, ani piekła. Dusza twa zemrze prędzej jeszcze niż twoje ciało, nie lękaj się zatem niczego.

Maxime Chattam — Otchłań zła » narrator (Część druga, 7.)

Mówi się często, że starość to utrata godności, zaś śmierć to jej odzyskanie - być może, lecz pod warunkiem, że ktoś przejdzie obok w momencie śmierci i ułoży ciało w pozycji godnej; śmierć bowiem ma to do siebie, że lubi uderzać w chwilach, kiedy się jej najmniej oczekuje.

Hermann Hesse — Wilk stepowy

Jako ciało każdy człowiek jest jednością, jako dusza nigdy.

Éric-Emmanuel Schmitt — Kiedy byłem dziełem sztuki

[...] każdy z nas ma trzy formy życia. Życie materialne: jesteśmy ciałem. Życie umysłowe: jesteśmy świadomością. I życie dyskursywne: jesteśmy tym, co o nas mówią.

Tomasz Mann — Czarodziejska Góra (Rozdział czwarty, Niezbędne zakupy)

Dusza bez ciała jest czymś tak nieludzkim i strasznym, jak ciało bez duszy. Pierwsza z tych rzeczy jest zresztą rzadkim wyjątkiem, a druga - regułą.