Mikołaj Gogol — Aforyzmy Gogol (Z listów)

Zadziwiające jest w człowieku to, że dopóki inni nie wskażą mu jego wad, sam ich nie dostrzega.

Mikołaj Gogol — Aforyzmy Gogol (Z listów)

Człowiek jest przekonany, że wszystko może zrozumieć, ale nie jest w stanie znieść najmniejszej krytyki na temat swojej niewiedzy i niedoskonałości.

Mikołaj Gogol — Aforyzmy Gogol (Z listów)

Człowiek dzisiejszy wszystko zniesie. Zniesie nazwanie go oszustem i łajdakiem. Nie zniesie tylko tego, gdy nazwie się go głupcem. Ze wszystkiego pozwoli się wyśmiewać, tylko nie ze swojego rozumu.

John Steinbeck — Grona Gniewu (Rozdzia)

Człowiek nie może odchodzić akurat wtedy, kiedy mu każą.

Oscar Wilde — Portret Doriana Graya (XI)

[...] człowiek bowiem ma w sobie naturalny instynkt trwogi przed namiętnościami i popędami, które zdają się być silniejsze od niego samego, a które on dzieli świadomie z tworami o niższym ustroju.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Wszystko, co robi człowiek, wydaje mi się sztuczne i niepotrzebne. Tylko zwierzę znajduje łaskę w moich oczach. Jakimż absurdem jest ta małpa idąca do biura! Zamykać się w pokoju, siadać przy biurku i tkwić za nim przez wiele godzin - nie, najlichsze zwierzę jest bliżej prawdy niż człowiek.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Wielka tajemnica wszystkiego: czuć się pępkiem świata. To właśnie robi każdy człowiek.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Wiwat człowiek szczęśliwy, bo takiego można nienawidzić bez większych ceregieli.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » Korowiow (Fagot) (Część druga: 24. Wydobycie mistrza)

Nie ma dokumentu, więc nie ma i człowieka.

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Człowiek jest dobry. Kto twierdzi odwrotnie, na pewno nie ma wyobrażenia o ludzkich możliwościach.

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Zwierzęta boją się tylko tyle, ile trzeba; dopóty, dopóki istnieje bezpośrednie zagrożenie. Człowiek boi się zawsze. Jego lęk jest zakodowany nie tylko w podświadomości, ale i w pamięci.

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Dopóty człowiek jest młodym, dopóki potrafi jeszcze czekać czekać.

Antoni Kępiński — Lęk

Ciało pozostaje zawsze dla człowieka tajemnicą. Ono jest źródłem przyjemności i bólu, świadomość czekającej człowieka śmierci wiąże się z jego rozpadem. Ono sprawia, że człowiek czuje się z życia zadowolony lub jest złamany bólem i cierpieniem. Od niego zależy w znacznej mierze obraz własnej osoby. Ono przyciąga lub odpycha innych ludzi. Od niego zależy dobór naturalny. Ono nadaje realność życiu; jako istoty bezcielesne stalibyśmy się nierzeczywiści.