Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Sempere Senior (Cmentarz Zapomnianych Książek)

Każda znajdująca się tu książka, każdy tom, posiadają własną duszę. I to zarówno duszę tego, kto daną książkę napisał, jak i dusze tych, którzy tę książkę przeczytali i tak mocno ją przeżyli, że zawładnęła ich wyobraźnią.

Jonathan Carroll — Kraina Chichów (Część druga, IV)

Czytanie książki jest, przynajmniej dla mnie, jak podróż po świecie drugiego człowieka. Jeżeli książka jest dobra, czytelnik czuje się w niej jak u siebie, a jednocześnie intryguje go, co mu się tam przydarzy, co znajdzie za następnym zakrętem.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Książka powinna w duszy czytelnika wywoływać obrażenia.

Carlos Ruiz Zafón — Gra anioła » don Basilio Moragas (Akt pierwszy, Miasto przeklętych, 1)

[...] dzisiejszy czytelnik gustuje w słodkich zakończeniach, w których tryumf odnosi siła człowieczeństwa i tym podobne głupstwa.

Emil Cioran — Zły demiurg (Myśli uduszone)

Tylko pisarz bez czytelników może sobie pozwolić na luksus szczerości. Nie zwraca się do nikogo, chyba tylko do siebie.

Georg Christoph Lichtenberg — Aforyzmy Lichtenberg (207)

Ludzie, którzy czytają wiele na ulicy, zazwyczaj bardzo mało czytają w domu.

Władimir Nabokow — Rozpacz (Rozdział I)

Najdroższe marzenie autora: przekształcić czytelnika w widza.

Georg Christoph Lichtenberg — Aforyzmy Lichtenberg (160)

Ludzie, którzy zbyt wiele czytają, rzadko dokonują wielkich odkryć.

Georg Christoph Lichtenberg — Aforyzmy Lichtenberg (159)

Pisarz nadaje metaforze ciało, lecz czytelnik duszę.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Czytelnik rozgorączkowany jest zawsze złym sędzią. Ale rozgorączkowany autor niekoniecznie bywa złym pisarzem.

Julio Cortázar — Ostatnia runda (Stłuczona lalka)

[...] pisarz prawie nigdy nie bierze pod uwagę relacji zachodzących między życiem a lekturą i przyjmuje, że tylko on i jego twory istnieją w czasoprzestrzeni, czytelnik zaś jest abstrakcyjnym aparatem trzymającym w lewej ręce dwustronicowy plik kartek i dysponującym nieprzerwanym czasem, aby go doczytać do końca!

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 116)

„Jak opowiadać bez przypraw, bez makijażu, bez przymrużenia oka w kierunku czytelnika? Może po prostu odrzucając koncepcję, że powieść jest dziełem sztuki? Odczuwać ją tak, jak odczuwalibyśmy warstwę gipsu wylewanego nam na twarz, aby zdjąć jej maskę. Ale ta twarz powinna być naszą własną twarzą”.

Arthur Conan Doyle — Przygody Sherlocka Holmesa (Zabójstwo przy moście)

Nie rozstrzygnięty problem może interesować naukowca, ale znudzi zwykłego czytelnika.