Jonathan Carroll — Dziecko na niebie » Weber Gregston, narrator (Część trzecia: 2)

Istnieją różne rodzaje dumy, lecz móc spojrzeć po latach na coś, co się zrobiło, i wiedzieć, że nadal jest dobre lub ważne, to najlepszy z nich.

Novalis — Wilk stepowy

„Powinno się być dumnym z bólu… każdy ból jest przypomnieniem naszej wysokiej rangi”.

Stephen King — Mroczna Wieża I: Roland (Rozdział 2, Przydrożny zajazd, I)

[...] duma - ta niewidzialna kość, która usztywnia kark.

Georg Christoph Lichtenberg — Aforyzmy Lichtenberg (19)

O, zbyt dobrze znam tych, którzy w upokorzonej dumie lub ślepym zapale zagnieżdżają się zawsze o milę ponad lub pod prawdą.

Georg Christoph Lichtenberg — Aforyzmy Lichtenberg (45)

Najniższi podoficerowie są najdumniejsi.

Fryderyk Nietzsche — To rzekł Zaratustra (O nadczłowieku i ostatnim człowieku, 10.)

Ale proszę o rzecz niemożliwą: proszę przeto moją dumę, aby zawsze szła w parze z moją mądrością!
A jeśli kiedy opuści mnie moja mądrość - ach, ona lubi ulatywać - niech moja duma przynajmniej polatuje z moją głupotą!

Sándor Márai — Magia (Dramat w Volosca, 4)

[...] prastary krzyk, krzyk kobiety pełen przerażenia i dumy: przerażenia, ponieważ każda kobieta nienawidzi komplikacji, i dumy, bo każda kobieta jest szczęśliwa, gdy dwóch mężczyzn zabija się o nią.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Obsesyjne odczucie własnej nicości to nie pokora, bynajmniej! Trochę, troszeczkę pokory - tego potrzebowałbym bardziej niż ktokolwiek. Ale od tego odczucia własnej nicości wprost pęcznieję z dumy.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

W tym, że nie jesteśmy zrozumiani, kryje się zarówno duma, jak i wstyd. Stąd dwuznaczny charakter wszelkiej porażki. Z jednej strony jest ona źródłem próżności, z drugiej - zgryzoty. Jak nieczyste są nasze klęski!

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 17)

Któż może być na tyle pozbawionym dumy, by ścierpieć, że cokolwiek poza nim istnieje? Czy miałbyś siłę przystać na tę myśl, że kiedy cię jeszcze nie było, już rozbrzmiewały pieśni, że kiedy ciebie nie będzie, trwać będzie poezja nocy?

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 1)

Nie wydaje mi się, aby świetlik czerpał specjalną satysfakcję z niezbitego faktu, że jest jednym z największych cudów tego cyrku, a przecież wystarczy przypuścić, że ma świadomość, aby zrozumieć, że za każdym razem, kiedy mu się zapala brzuszek, musi czuć coś w rodzaju dumy z powodu wyjątkowego przywileju.

Fiodor Dostojewski — Zbrodnia i kara

Może największy wpływ wywierała tutaj ta osobliwa duma ubogich, sprawiająca, że przy niektórych obrzędach, obowiązkowych dla nas wszystkich i każdego z osobna, niejeden biedak wyłazi ze skóry i wyrzuca ostatni zaoszczędzony grosz, aby się tylko „postawić” i aby „drudzy” nie mogli nic „przyganić”.