Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Muszę zmajstrować sobie uśmiech, uzbroić się weń, schronić się pod jego opieką, mieć czym odgrodzić się od świata, zamaskować swe rany, wreszcie wyćwiczyć się w noszeniu maski.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Po co nosić maskę, gdy nie ma się już twarzy?

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Gdyby wszyscy ludzie nagle zdjęli maski, w które się ubierają na co dzień - też byliby nie do poznania.

Fryderyk Nietzsche — To rzekł Zaratustra (Część druga: O krainie oświaty)

Zaprawdę, nie moglibyście, teraźniejsi, w ogóle nosić lepszych masek, niż wasze własne twarze.

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Najtrudniej zamaskować maskowanie.

Leszek Kołakowski — Mini wykłady o maxi sprawach

Maski przeto nie zatajają prawdziwie naszej natury [...] w sensie, który by sugerował, że możemy się tych masek pozbyć. Nie możemy, a owa natura wytęskniona też już nie istnieje. Maska przyrosła do twarzy.

Jacek Dehnel — Balzakiana

Każdy, kto spędza życie na tworzeniu jakiejś idealnej maski, gładkiej powierzchni bez jednego pęknięcia, image'u-monolitu, jest trawiony przez sekretną chorobę, z którą przed nikim nie może się zdradzić. Zacny ojciec rodziny sobotnie popołudnia przesiaduje w kasynie, przegrywając znaczne sumy do dziewczęcia z Warki w opiętym lycrowym kostiumie króliczka; arcybiskup w porze poobiedniej drzemki wisi w salonie „Domina”, przywiązany do krzyża i biczowany czerwonym pejczykiem; prymus niby to przypadkiem odsuwa krzesło mniej lotnej koleżanki, tak że ona wali się na ziemię, po drodze zawadza głową o rant ławki i zakrwawia parkiet; który jest własnością państwową; nawet pani profesor z akademii muzycznej, sprawa opisywana i filmowana, tnie się żyletką dla sobie tylko wiadomych spełnień.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z tamtej strony, 3)

Uwierzyć, że działanie mogłoby zaspokoić albo że suma działań mogłaby równać się życiu, które byłoby godne tej nazwy, jest złudzeniem moralisty. Już lepiej zrezygnować; rezygnacja z działania jest oczywistym protestem, a nie jego maską.

Julio Cortázar — Gra w klasy (Z różnych stron, 116)

„Jak opowiadać bez przypraw, bez makijażu, bez przymrużenia oka w kierunku czytelnika? Może po prostu odrzucając koncepcję, że powieść jest dziełem sztuki? Odczuwać ją tak, jak odczuwalibyśmy warstwę gipsu wylewanego nam na twarz, aby zdjąć jej maskę. Ale ta twarz powinna być naszą własną twarzą”.