Jonathan Carroll — Poza ciszą

Prawda jest jak tlen, otrzymasz zbyt wiele i się rozchorujesz.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część druga: Dinozaurowa modlitwa)

Jedna z najokrutniejszych lekcji życia (oraz śmierci): To, co się liczy dla nas, nie musi się liczyć dla innych, nawet jeżeli jesteśmy sobie bliscy. Inni niekoniecznie kochają to, co my, czy nienawidzą to, co my. Nasza prawda bywa dla nich kłamstwem.

Michaił Bułhakow — Mistrz i Małgorzata » aktor ze snu Bosego (Część pierwsza: 15. Sen Nikanora Iwanowicza)

Zrozumcie, że język może ukryć prawdę, ale oczy - nigdy! Ktoś wam zadaje niespodziewane pytanie, nie zdradzacie się nawet drgnieniem, błyskawicznie bierzecie się w garść i wiecie, co należy powiedzieć, żeby ukryć prawdę, i wygłaszacie to niezmiernie przekonywająco, i nie drgnie na waszej twarzy żaden muskuł, ale - niestety - spłoszona pytaniem prawda na okamgnienie skacze z dna duszy w oczy i już wszystko stracone.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Nuria Monfort (Nuria Monfort: Zapiski zjaw, 1933-55, 13)

Ludzie są gotowi uwierzyć we wszystko, tylko nie w prawdę.

Carlos Ruiz Zafón — Cień wiatru » Fermín Romero de Torres (Miasto cieni, 1954, 24)

Niewiele jest powodów, żeby mówić prawdę, za to jest ich bez liku, żeby kłamać...

Jonathan Carroll — Dziecko na niebie » Phil Strayhorn (Część druga: 5)

Na co dzień mówienie prawdy jest albo zbędne, albo szkodliwe.

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Milczenie, które nie mówi prawdy - jest również wielkim kłamstwem.

Umberto Eco — Zapiski na pudełku od zapałek (Jak pisać do katalogu wystawy)

[...] wystarczy mówić prawdę. Oczywiście są różne prawdy.

Etienne Rey — Piekielne relikwie (motto książki)

Kłamstwo jest często prawdą z błędną datą.

Mikołaj Gogol — Aforyzmy Gogol (Z listów)

Odwieczna to prawda, że tylko ten, komu życie dobrze wygarbowało skórę, może być szczęśliwy.

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Każdy szuka jedynie prawdy. I dlatego wszystko inne jest odkrywane tylko przy okazji.

Emil Cioran — Zły demiurg (Myśli uduszone)

Te chwile, gdy pragniesz być absolutnie sam, bo masz pewność, że będąc sam na sam ze sobą, potrafisz odkrywać prawdy rzadkie, jedyne, wyjątkowe - a potem rozczarowanie, gorycz, gdy się przekonujesz, że z tej uzyskanej wreszcie samotności nic się nie rodzi, nic urodzić się nie mogło.