Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.

Ludzie bowiem to anioły bez skrzydeł, i to jest właśnie takie piękne, urodzić się bez skrzydeł i wyhodować je sobie [...].

Nadzieja ma skrzydła, przysiada w duszy i śpiewa pieśń bez słów, która nigdy nie ustaje, a jej najsłodsze dźwięki słychać nawet podczas wichury.

Czasami ciemno od skrzydeł anielich.

Przestrzenią ducha, gdzie może on rozwinąć skrzydła, jest cisza.

Słowa są skrzydłami umysłu.

I kura ma skrzydła jak orzeł, ale cóż z tego?

Można kamień rzucić w powietrze. Przez to jednak nie urosną mu skrzydła.

Rozumowi więc ludzkiemu nie trzeba dodawać skrzydeł, lecz raczej ołowiu i ciężarów, ażeby hamowały wszelkie wyskoki.

Młodości! dodaj mi skrzydła!