Éric-Emmanuel Schmitt — Oskar i pani Róża

Im bardziej się człowiek starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać, żeby docenić życie.

Jacek Dehnel — Brzytwa okamgnienia

Bądź dobry. Kochaj. Starzej się z wdziękiem. Zamki są słabe. Szyby są cienkie.

Jonathan Carroll — Białe Jabłka (Parę mil nocy)

Są dwie kategorie ludzi niewidzialnych: starcy i nieudacznicy [...]. Starzenie się na ziemi podlega stopniowej utracie widzialności. [...] Starych ludzi dostrzega się tylko wtedy, gdy robią kłopoty albo stają się dokuczliwi, albo gdy umierają. [...] Drugim rodzajem niewidzialności są nieudacznicy, patałachy, zera. Podobnie jak starcy - nic nie dają, więc nic nie znaczą.

Oscar Wilde — Portret Doriana Graya (II)

Młodzi ludzie chcieliby być wierni, a nie są - starzy chcieliby być niewierni, a nie mogą.

Hans Christian Andersen — Baśń mojego życia (Rozdział VIII)

Gdy człowiek się starzeje, choćby los rzucał nim po całym świecie, musi mieć gdzieś miejsce, które jest dla niego prawdziwym domem, bo nawet wędrowny ptak ma jedno miejsce, do którego zdąża.

Władysław Grzeszczyk — Parada paradoksów

Nasze dzieciństwo pamiętają nasi staruszkowie, naszą starość - nasze dzieci. My sami pamiętamy zaledwie kilka momentów.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (5)

[...] zaczynam się powoli starzeć [...]. Rzecz w tym, że człowiek nie czuje tego w środku, za to po człowieku wszyscy to widzą.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (1)

[...] pierwszym symptomem starości w przypadku mężczyzny jest upodabnianie się od pewnego momentu do własnego ojca.

Emil Cioran — Zły demiurg (Myśli uduszone)

Starość może stać się znośna dzięki przyjemności, z jaką obserwujemy odchodzenie po kolei tych, którzy zapewne w nas wierzyli, a których nie będziemy już mogli rozczarować.

Georg Christoph Lichtenberg — Aforyzmy Lichtenberg (59)

Nic szybciej nie postarza człowieka niż częste myślenie o tym, że się starzeje.

Joanne Kathleen Rowling — Harry Potter i Zakon Feniksa (Utracona przepowiednia)

[Młody nie może] wiedzieć, jak się czuje i jak myśli stary człowiek. Ale starzy ludzie ponoszą winę, jeśli zapomną, jak to jest, kiedy się jest młodym...

Hans Christian Andersen — Baśń mojego życia (Rozdział VIII)

Kiedy liście opadły z drzew, gdy słońce świeci na zieloną trawę i ptak ćwierka, można by pomyśleć, że to wiosna. Z pewnością tak samo i stary człowiek w jesieni swego życia miewa chwile, w których serce jego śni o wiośnie.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (4)

[...] człowiek starzeje się bardziej i gorzej na portretach niż w rzeczywistości.

Maxime Chattam — Otchłań zła » narrator (Część druga, 7.)

Mówi się często, że starość to utrata godności, zaś śmierć to jej odzyskanie - być może, lecz pod warunkiem, że ktoś przejdzie obok w momencie śmierci i ułoży ciało w pozycji godnej; śmierć bowiem ma to do siebie, że lubi uderzać w chwilach, kiedy się jej najmniej oczekuje.