Znane są tysiące sposobów zabijania czasu, ale nikt nie wie, jak go wskrzesić.

Jeśli ktoś nie popełnia samobójstwa, nie znaczy, że wybrał życie. On tylko nie potrafi się zabić.

Jeśli rozpacz jest bez złudzeń, trzeba postępować, jakby się miało nadzieję - albo się zabić. Cierpienie nie daje żadnych praw.

Moim zdaniem zabicie kogoś na wojnie nie różni się niczym od popełnienia zwykłego morderstwa.

Ludzie sądzą, że zrobili dość nie zabijając nikogo. W rzeczywistości żaden człowiek nie może umierać w spokoju jeśli nie zrobił wszystkiego co trzeba, aby inni żyli.

Zabicie kogoś na wojnie nie różni się niczym od popełnienia zwykłego morderstwa.

...w nieszczęściu jest cząstka abstrakcji i irrealności. Ale kiedy abstrakcja zaczyna nas zabijać, trzeba się zająć abstrakcją.

Zbrodnia to niesłychana, pani zabija pana.

Gdy kupuje się kawałek ziemi, aby uprawiać kapustę i jabłka, trzeba go najpierw osuszyć; w ten sposób zabijamy istoty żyjące w wodzie. Później będziemy musieli zabić wszystkie gąsienice itp., gdyż inaczej zjedzą one nasze uprawy. Gdybyśmy chcieli, kierować się racjami moralnymi, uniknąć całego tego zabijania, musielibyśmy ostatecznie zabić samych siebie, aby tylko pozostawić przy życiu te wszystkie stworzenia, które nie maja najmniejszego pojęcia o zasadach moralnych.

Nie jestem wcale zwolennikiem kar, lecz jedynie środków, które służą ochronie społeczeństwa. W zasadzie nie jestem przeciwny zabijaniu jednostek, które okazały się bezwartościowe lub niebezpieczne w tym sensie. Jeśli oponuję przeciwko temu, to tylko dlatego, że nie dowierzam ludziom, tzn. sądom. Życie cenie od strony jakościowej, a nie ilościowej.