Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 9)

Odchodząc, zapominasz siebie. Idąc, jesteś kimś innym - będąc, już więcej nie jesteś.

Honoriusz Balzac — Zeszyty 1957-1972

Śmierć jest nazbyt pewna, zapomnijmy ją.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (IV. 51)

Ludzie w coś wierzą, by o sobie zapomnieć. Kryją się w ideałach, szukają schronienia w idolach i zabijają czas tysiącami wierzeń. Najbardziej by ich przygnębiło, gdyby na tej kupie przyjemnych oszustw znaleźli się nagle twarzą w twarz z czystym istnieniem.

Marlen Haushofer — Ściana

Było tak, jakby ogromna łąka wydzielała łagodny, odurzający narkotyk, zwany zapomnieniem.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Żył przed wojną ów stary, chory poeta, całkowicie zapomniany, który - jak gdzieś wyczytałem - kazał był zapowiedzieć, że nie ma go dla nikogo. Z litości jego żona niekiedy dzwoniła do drzwi...

Jacek Dehnel — Wiersze (1999-2004)

I ciebie zapomną. Nie przez wojny Asyrii, upadek Niniwy i ogień z nieb - a przez ptaka, blask i organdynę i przez bańki mydlane, nad ogrodem mknące.

Franz Kafka — Proces » malarz Titorelli (Rozdział VII: Adwokat - Fabrykant - Malarz)

Żaden akt nie ginie, nie ma u sądu zapomnienia.

Stefan Wiechecki — Bitwa w tramwaju (Dramat w tunelu)

Są ludzie wybuchowi, reagujący natychmiast na każdą doznaną zniewagę, ale też szybko o niej zapominający. Taki choć na razie gwizdnie swego krzywdziciela w ucho, za chwilę gotów go serdecznie ucałować i zaprosić na jedną większą wódkę.