Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972 (6 stycznia 1960)

Rozmawiałem z Camusem tylko raz, chyba w 1950 roku; wielokrotnie mówiłem o nim źle, a teraz czuję się przygnieciony strasznymi a nieuzasadnionymi wyrzutami sumienia. Staję się całkiem bezradny wobec trupa, zwłaszcza tak szacownego. Niewymowny smutek.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Albert Camus ginie w wypadku samochodowym. Umiera w chwili, gdy wszyscy, może i on sam, wiedzieli, że nie ma już nic więcej do powiedzenia i że żyjąc nadal może już tylko widzieć kurczenie się swej nieproporcjonalnie wielkiej, nieuprawnionej, ba, wręcz śmiesznej sławy. Ogromny smutek na wieść o jego śmierci wczoraj wieczorem, o 23.00, na Montparnasse. Był to znakomity pisarz drugorzędny, wielki jednak, bo całkowicie wolny od wulgarności, mimo wszystkich zaszczytów, jakie na niego spadły.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Camus, który tak protestował przeciw niesprawiedliwości, powinien też - gdyby chciał być konsekwentny - zaprotestować przeciwko niesłuszności własnej sławy. Ale to byłoby nieprzyzwoite. Zresztą na pewno uważał, że jego sława jest zasłużona.