Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (II. 35)

Człowiek - zwierzę, które potrafi cierpieć przez to, czego nie ma.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 2)

Żyć: doskonalić się w błędzie.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 9)

Odchodząc, zapominasz siebie. Idąc, jesteś kimś innym - będąc, już więcej nie jesteś.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 7)

Życie trwa tak długo, jak długo trwają nasze wzruszenia. Bez nich staje się tylko kurzem.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 20)

Człowiek żyje otoczony radosnymi kretynami, pobłażliwym uśmiechem zbywa ich ułomność i tłumiąc w sobie tęsknotę za dalą, gardząc kobietą, z którą żyje, wytwarza iluzje. Próżne poruszenia jałowego lądu.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (IV. 64)

Grzeszyć samotnością, krzywdzić bliźnich zrywając z nimi, znać radość tylko w oddaleniu. Być na wskroś samotnym.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 16)

[...] miłość - to najstraszliwsza spośród rzeczy nieuchronnych.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (III. 42)

Chciałem żyć i żyłem, a jednak miałem przeczucie, że zdecydowanie nie powinienem był być.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 3)

Nieraz, gdy zanurzałem się w nocy, w głębokich nocach, które rozpościerają przed umysłem istotę świata, jak mogłem wiedzieć, czy jeszcze jestem, czy już mnie nie ma.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 10)

Nie znoszę żadnego absolutu, z wyjątkiem tego jednego przypadku: mnie samego. Tak się zdarzyło, że jestem, więc iluzję mego istnienia czynię mym najwyższym sensem. Traf chciał - i ja tego nie zmienię.
Urodzony już jako rekonwalescent, nigdy nie wykurowany z choroby bycia, pozostaję nieuleczalnie w sobie i przez to właśnie jestem człowiekiem.
W czym się zanurzyć, w czym się roztopić - w naturze, w ludzkości, w Bogu? Tak czy inaczej, najpierw jesteśmy pogrążeni w sobie samych.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (II. 27)

Po co wyrzuty sumienia, kiedy marnujesz czas - skoro wiesz, że w nim wszystko jest marnością? Każda chwila jest stracona dla wieczności.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 10)

[...] złudzenie bycia tutaj bardziej mi się podoba niż spokój niebycia nigdzie, bycia w jakichś niebach.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (IV. 56)

Człowiek jest żebrakiem istnienia, żałosnym tragarzem w nierealności, łataczem natury.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 6)

Kto nigdy nie żałował, że brak mu skrzydeł, by oszczędzić naturze nieczystości swoich stóp, ten nigdy nie kochał tej ziemi.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (III. 44)

Chcesz umrzeć! Lecz czy było kiedykolwiek więcej nieśmiertelności w pragnieniu śmierci, więcej nieskończoności w idei końca?

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (IV. 51)

Ludzie w coś wierzą, by o sobie zapomnieć. Kryją się w ideałach, szukają schronienia w idolach i zabijają czas tysiącami wierzeń. Najbardziej by ich przygnębiło, gdyby na tej kupie przyjemnych oszustw znaleźli się nagle twarzą w twarz z czystym istnieniem.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (IV. 57)

Spójrz, oszacuj wzorkiem ten ludzki motłoch, który bierze cię za człowieka. Nie ma tam wielu różnych ja, to tylko los czyni cię odmiennym od podobnych do ciebie.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (II. 25)

Żyjemy tak naprawdę dopiero wtedy, gdy wystawiamy nasze namiętności na próbę ich przeciwieństw. Brać lekarstwo, dopiero gdy zażyje się truciznę, i odwrotnie.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (I. 17)

Oto czego się nauczyłem, gdy straszliwa ciekawość wciągała mnie w meandry losów: tylko w martwych wodach odbijają się zwłoki myśli.

Emil Cioran — Brewiarz zwyciężonych (II. 38)

Tylko ci, którzy popełniają samobójstwa, nie kłamią. Bo człowiek śmiertelny tylko umierając nie kłamie.