Albert Camus — Dżuma

Ale w miarę czekania przestaje się już czekać.

Albert Camus — Dżuma

Jestem w ciemności i próbuję widzieć jasno.

Albert Camus — Dżuma

[...] najlepsi odchodzą. Takie jest życie.

Albert Camus — Dżuma

Miłość bowiem żąda odrobiny przyszłości.

Albert Camus — Dżuma

[...] żyli pamięcią nieprzydatną do niczego.

Albert Camus — Dżuma

[...] i że przyzwyczajenie się do rozpaczy jest gorsze niż sama rozpacz.

Albert Camus — Dżuma

[...] bywa tak, że cierpi się długo nie wiedząc o tym.

Albert Camus — Dżuma

W chwili nieszczęścia człowiek oswaja się z prawdą, to znaczy z ciszą. Czekajmy.

Albert Camus — Dżuma

Ale zawsze nadchodzi godzina w historii, kiedy ten, co ośmiela się powiedzieć, że dwa i dwa to cztery, jest karany śmiercią.

Albert Camus — Dżuma

Pytanie: co robić, by nie tracić czasu? Odpowiedź: doświadczać go w całej jego rozciągłości.

Albert Camus — Dżuma

[...] może lepiej jest dla Boga, że nie wierzy się w niego i walczy ze wszystkich sił ze śmiercią, nie wznosząc oczu ku temu niebu, gdzie on milczy.

Albert Camus — Dżuma

[...] czując rany, jakimi wyobraźnia karze w końcu tych, co jej ufają.

Albert Camus — Dżuma

Nawet ta przeszłość, o której rozmyślali bez przerwy, miała jedynie smak żalu.

Albert Camus — Dżuma

[...] zawsze był zdania, że upór w końcu zwycięża wszelkie przeszkody.

Albert Camus — Dżuma

Ale brutalna i przedłużająca się rozłąka pomogła im upewnić się, że nie potrafią żyć z dala od siebie, i wobec tej prawdy, która nagle wyszła na jaw, dżuma była drobnostką.

Albert Camus — Dżuma

[...] wiedzieliśmy wszyscy, świadomie lub nie, że nie ma miłości, której nie przerasta miłość większa, i zgadzaliśmy się mimo to z mniejszym lub większym spokojem, że nasza jest średnia.

Albert Camus — Dżuma

W sercach wszystkich było tylko miejsce na bardzo starą i bardzo posępną nadzieję, tę właśnie, która nie pozwala ludziom poddać się śmierci i nie jest niczym innym, jak upieraniem się przy życiu.

Albert Camus — Dżuma

Ludzie są raczej dobrzy niż źli i w gruncie rzeczy nie o to chodzi.

Albert Camus — Dżuma

(…) trzepotali się raczej, niż żyli, wydani dniom bez kierunku i jałowym wspomnieniom - błąkające się cienie, które wtedy tylko mogły nabrać sił, gdy zapuszczały korzenie w ziemię swych cierpień.

Albert Camus — Dżuma

Zarazy są w istocie sprawą zwyczajną, ale z trudem się w nie wierzy, kiedy się na nas zwalą.