Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

Bo nie zawsze się żyje, jak by człowiek chciał, tylko jak się musi. Człowiek, księże proboszczu, życia sobie nie wybiera, życie samo wybiera człowieka wedle swojej woli, kto mu do czego potrzebny. Ten do tego, tamten do tamtego, a jeszcze inny do niczego.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

Czy ja wiem, księże proboszczu, czy człowiek może pocieszyć drugiego człowieka [...]. Bo to tak, jakby ślepy ślepego chciał przez las przeprowadzić. Jeden nieszczęśliwy, drugi nieszczęśliwy, a las ciemny i nieznany. Jak się musi żyć samemu za siebie, tak i umrzeć, nikt nie umrze za nikogo.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

Mówi się, że gdzie człowiek się urodził, ziemia jego kołyską. I śmierć jakby się z powrotem do niej tylko położyła. I buja cię, buja, aż stajesz się znów nie narodzony, nie poczęty.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział I Cmentarz)

Wybudować grób. To się tylko tak mówi. A kto nie budował, ten nie wie, co taki grób kosztuje. Prawie tyle, co dom. Choć grób, mówią, też dom, tylko że na tamto życie. Bo wieczność nie wieczność, a swój kąt powinien człowiek mieć.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział I Cmentarz)

Bo nie ma się co tak od ziemi murem po śmierci odgradzać. Z ziemi człowiek żyje, to i wieczność swoją powinien ziemi oddać. Jej się też coś od człowieka należy.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział III Słowa)

Bo na starość różnie bywa. Śmierć zaglądnie w oczy, to wtedy i magister człowiek, i inżynier człowiek. Wtedy z życia niby z drzewa jesienią wszystkie liście opadną i jak goły pień człowiek zostaje. Wtedy już nie w świat go ciągnie, ale z powrotem do tej ziemi, gdzie urodził się, z której wyrósł, bo to jedyna jego ziemia na tym świecie. I nawet grób w tej ziemi jakby domem mu był.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IV Ziemia)

[...] czas i tak ma każdy w sobie, nie musi mu go zegar podpowiadać.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IV Ziemia)

Ale tak już było, że gdy ktoś umierał na sali, wszyscy z nim choć trochę umierali, odkładając swoje własne śmierci. Ktoś gdzieś w kącie zaczął szeptem różaniec odmawiać, ale w takiej ciszy słowa jak kamyki padały na salę.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IV Ziemia)

Śmierć, to i język musi umrzeć, i co na sumieniu musi umrzeć, wszystko musi umrzeć.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział V Matka)

Gdzie człowiek się urodził, tam powinien umrzeć. Bo nigdzie już się tak nie przyzwyczai.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VII Alleluja)

A dawniej, bracie, jak umarłeś, we wsi wyrwa zostawała, jakby w bruku. Ale dawniej, żeby tak powiedzieć, śmierć była przywiązana do ludzi. Wszyscy żyli całe życie w jednym miejscu, to śmierć jednego była jakby śmiercią wszystkich. A dzisiaj wszyscy w ruchu, to i śmierć w ruchu.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VIII Chleb)

Że wszystko z ziemi pochodzi, a ziemia ma jeden smak we wszystkich rzeczach.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

Bóg się każe słowami ludziom modlić, bo bez słów nie odróżniłby człowieka od człowieka. A i człowiek sam siebie by nie odróżnił, gdyby nie miał słów.