Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

Nie staraj się tak za wszelką cenę być silny. Siła odgradza nas od innych ludzi.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział I Cmentarz)

Bo łzy lubią nieraz gorzej niż kule dziurawić.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VI Płacz)

Bo tylko przez płacz można być z kimś razem, gdy się jest na wieki osobno.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział V Matka)

O szczęściu mówiłem. Że szczęścia trzeba szukać w sobie, a nie naokoło.
Że nikt go człowiekowi nie da, jak sam sobie go nie da. Że szczęście jest nieraz bliziutko, może w tej ubogiej izbie, gdzie się całe życie żyje, a ludzie Bóg wie gdzie go szukają.
Że niektórzy w sławie i bogactwie go szukają, ale na sławę i bogactwo nie każdego stać, a szczęście jest jak woda i każdemu chce się pić. Że nieraz jest go więcej w jednym dobrym słowie niż w całym długim życiu.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VI Płacz)

Ale tak już jest na świecie, że kobiecie płacz przychodzi z pomocą, kiedy rozum przestaje pojmować. A płacz wie wszystko, słowa nie wiedzą, myśli nie wiedzą, nie wiedzą sny i Bóg czasem nie wie, a płacz ludzki wie. Bo płacz jest płaczem, i tym, nad czym płacze.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IV Ziemia)

Nie powinniśmy się rodzić, kiedy nie umiemy żyć.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

Ale to życie oduczyło mnie płakać [...]. Bo życie niejednego potrafi oduczyć i niczego za to nie nauczyć. Choć mówi się, że życie uczy. Nieprawda.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IV Ziemia)

W deszczu lubi się nieraz najgorzej zapomniane przypomnieć. Jeszcze kiedy się rozpada, to pada i pada, a tobie wciąż się coś przypomina.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

[...] bo co pytać człowieka, gdzie idzie. Jak ktoś idzie, to gdzieś idzie, sam wie najlepiej, gdzie idzie, nie muszą zaraz wszyscy wiedzieć, gdzie idzie.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział III Słowa)

Bo słowa to wielka łaska. Cóż ma tak naprawdę człowiek prócz słów dane?
I tak nas wszystkich czeka kiedyś wieczne milczenie, to się jeszcze namilczymy. Może przyjdzie nam ściany z bólu drapać za najmarniejszym słowem. I każdego słowa nie wypowiedzianego na tym świecie do siebie będziemy jak grzechów żałować. Tylko, że będzie za późno. A ileż takich słów nie wypowiedzianych zostaje w każdym człowieku i umiera razem z nim, i gnije z nim, i ani mu potem w cierpieniu nie służy, ani w pamięci.
To po co jeszcze sami sobie zadajemy milczenie?

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

A płakać nad sobą, to jakby trochę i przeciw sobie się płakało. Płacze się zawsze do kogoś [...]. Kiedy nawet nad sobą się płacze, to do kogoś się płacze. Choćby nie wiem jak głęboko w sobie, po kryjomu w sobie, zawsze do kogoś. A ja nawet nie wiem, czy jest ktoś we mnie.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział V Matka)

Może się przecież zdarzyć, że się jedno z drugim pomylą, nikt nie wie naprzód, kto jest komu przeznaczony, bo i przeznaczenia się mylą, z przeznaczeniem jak z dniem, chwalić go dopiero trzeba po zachodzie słońca.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VI Płacz)

Ten płacz jej jak deszcz z zaniesionego nieba siąpił po mnie, a ja mokłem pokornie, jakbym się na ten deszcz płacz naumyślnie wystawił, żeby mnie opłakał.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VIII Chleb)

A zdarza się, że śmierć można odpędzić muzyką.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział V Matka)

Wtem tuż z prawej strony usłyszałem, jakby jakieś drzewo płakało. Nie wiem, dąb czy buk to był. Wyciągnąłem nawet rękę i wtedy zobaczyłem ją, wtuloną w to drzewo.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VI Płacz)

A że żyć, żyłem, jak się dało czy musiało, to widocznie inaczej się nie dało, bo nikt przecież nie żyje, jak by chciał. A zresztą gdyby nawet się dało, jak by człowiek chciał, czy byłoby mu lepiej? Nigdy nie wiadomo, czy tak, jak człowiek by chciał, nie byłoby akurat gorzej. To może każdy ma nie tylko takie życie, jakie ma, ale i najlepsze, jakie mógłby mieć.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

Kiedy usta umarłe, to i słowa umarłe [...]. Czego się nie powiedziało tu, na ziemi, to już tam się tego nie powie. I Bóg, co chciał ludziom powiedzieć, powiedział wszystko tu, na ziemi. A tam się zrobił tajemnicą i milczy.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział IX Brama)

[...] bo już z dawien dawna aż do końca świata każdy ma swój czas wyznaczony, swoje miejsce, swoje życie.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział III Słowa)

Słowa same poprowadzą. Słowa wszystko na wierzch wywleką. Słowa i z najgłębszej głębi wydrą, co gdzieś boli i skowycze. Słowa krwi upuszczą i od razu lżej się robi.

Wiesław Myśliwski — Kamień na kamieniu (Rozdział VIII Chleb)

Nieraz pół roku i więcej jej nie widziałem, a za każdym razem witała mnie jak spragniona deszczu ziemia.