Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

W seksie szukamy pociechy, gdy cierpimy na niedostatek miłości.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (2)

Wtedy zapłakałem nad nią, i nad sobą zapłakałem, i pomodliłem się gorliwie o to, ażeby już nigdy więcej jej nie spotkać do końca dni swoich.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

[...] tą niewidzialną siłą, która wprawia świat w ruch, nie są miłości szczęśliwe, ale nieszczęśliwe właśnie.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » Rosa Cabarcas (1)

Nawet moralność jest kwestią czasu [...].

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

Odkryłem, że nie jestem zdyscyplinowany z przyrodzenia, ale w wyniku reakcji na swe bałaganiarstwo; że wydaję się szczodry, ażeby skryć swoje sknerstwo, że jestem przesadnie ostrożny z powodu czarnowidztwa, że jestem pojednawczy, by nie ulec hamowanej złości, że jestem punktualny, bo nie chcę, by się ktokolwiek dowiedział, jak mało mnie obchodzi cudzy czas.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » Casilda Armenta (5)

Nie ma gorszego nieszczęścia jak umierać w samotności.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach (2)

[...] rumieniec nie należy do lojalnych sprzymierzeńców.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

[...] podobnie jak często zapominamy o zdarzeniach, które naprawdę miały miejsce, tak z kolei w naszych wspomnieniach potrafią istnieć fakty całkowicie urojone.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

Jeśli czegoś na świecie szczególnie nienawidzę, to właśnie tego świątecznego przymusu, kiedy ludzie płaczą, bo się radują, tych zimnych ogni, głupawych kolęd, łańcuchów z krepiny, które nie mają nic wspólnego z dzieciątkiem urodzonym dwa i pół tysiąca lat temu w skromnej stajence.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (2)

Ówczesny naczelny wezwał mnie do siebie i poprosił, żebym dostosował się do nowych tendencji. Z uroczystą powagą, jakby właśnie przed chwilą sam na to wpadł, oświadczył: Świat idzie do przodu. Tak, odpowiedziałem, do przodu, ale nieustannie kręcąc się wokół Słońca.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach (5)

Patrzę dziś za siebie, widzę sznur tysięcy mężczyzn, którzy przeszli przez moje łóżka, i oddałabym duszę, żeby zostać choćby i z tym najgorszym.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (2)

Niech człek się żaden nie łudzi, że to, co dopiero się budzi i ma nadejść, trwać będzie dłużej niż to, co sam dotąd widział na oczy własne. [...] Bo wszystko mija jednako i właśnie tak minąć musi.

Juliusz Cezar — Rzecz o mych smutnych dziwkach (5)

To niemożliwe, ażeby w końcu nie stać się tym, za kogo inni cię mają.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » prezes „El Diario de La Paz” (3)

[...] nieszkodliwi wariaci wyprzedzają przyszłość.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (5)

[...] zaczynam się powoli starzeć [...]. Rzecz w tym, że człowiek nie czuje tego w środku, za to po człowieku wszyscy to widzą.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (1)

[...] pierwszym symptomem starości w przypadku mężczyzny jest upodabnianie się od pewnego momentu do własnego ojca.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

[...] miłość nie jest stanem duszy, ale znakiem zodiaku.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (5)

Cokolwiek zrobisz, w tym roku albo za sto lat, i tak będziesz martwy na zawsze.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (3)

[...] sława to taka gruba dama, która co prawda z nami nie sypia, ale kiedy człowiek się budzi, nie kto inny, a właśnie ona zawsze stoi przy łóżku i bacznie się nam przygląda.

Gabriel García Márquez — Rzecz o mych smutnych dziwkach » narrator (4)

[...] człowiek starzeje się bardziej i gorzej na portretach niż w rzeczywistości.