Marlen Haushofer — Ściana

Nad ścianą nie łamałam sobie zbytnio głowy. Przyjęłam, że jest to nowy rodzaj broni, którą jednemu z wielkich mocarstw udało się utrzymać w tajemnicy; idealna broń – pozostawiała ziemię nienaruszoną i zabijała tylko ludzi i zwierzęta.

Marlen Haushofer — Ściana

Dopiero, kiedy wiedza o czymś powoli rozprzestrzenia się w całym ciele, człowiek wie naprawdę. Wiem także, że jak każde stworzenie muszę umrzeć, ale moje serce, moje nogi i moje wnętrzności jeszcze o tym nie wiedzą i dlatego śmierć wydaje mi się taka nierealna.

Marlen Haushofer — Ściana

Przedmiot z jakiegoś materiału, którego składniki nie są mi znane. Takich przedmiotów było w moim życiu zawsze w nadmiarze. Z powodu ściany byłam zmuszona rozpocząć całkiem inne życie, ale to, co mnie naprawdę porusza, jest zawsze to samo co przedtem: narodziny, śmierć, pory roku, rozwój i upadek. Ściana jest czymś, co nie jest ani martwe, ani żywe, w gruncie rzeczy nic mnie nie obchodzi i dlatego o niej śnię.

Marlen Haushofer — Ściana

Mój głos brzmiał obco i nierzeczywiście, ściszyłam go do szeptu, aż w końcu nie mogłam odróżnić go od pluskania studni. Studnia jeszcze często napędzała mi strachu. Z pewnej odległości jej plusk brzmi jak rozmowa dwóch zaspanych ludzi.

Marlen Haushofer — Ściana

Odurzenie z poprzedniego dnia całkiem ustąpiło z mojej głowy; mogłam jasno myśleć, o ile w ogóle mogłam jasno myśleć, ale kiedy myśli moje zbliżają się do ściany, było tak, jakby i one natrafiały na chłodną, gładką przeszkodę nie do pokonania. Lepiej było wcale nie myśleć o ścianie.

Marlen Haushofer — Ściana

[...] ale człowiek nie może nigdy stać się zwierzęciem, wcześniej pochłonie go przepaść.

Marlen Haushofer — Ściana

Chciałabym wiedzieć, gdzie się podział tak precyzyjny niegdysiejszy czas; teraz, kiedy nie ma ludzi.

Marlen Haushofer — Ściana

Wszyscy byliśmy ogłuszeni nudą. Było rzeczą niemożliwą uciec przed nią, przed jej nieustannym dudnieniem i migotaniem. Niczemu już się nie dziwię. Może ściana była także tylko ostatnią rozpaczliwą próbą jakiegoś umęczonego człowieka, który musiał wybuchnąć albo popaść w obłąkanie.