Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Nakarm mną swoją siostrę)

To, że milczę, nie znaczy, że nie mam nic do powiedzenia.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część I: Myjąc bawołu)

Jeśli chcesz, by cię objęto, otwórz ramiona.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część I: Księżyc na człowieku)

Część naszego życia polega na poszukiwaniu tej jednej osoby, która zrozumie naszą historię. Często okazuje się, że wybraliśmy niewłaściwie. Człowiek, o którym sądziliśmy, że rozumie nas najlepiej, odnosi się do nas później ze współczuciem, obojętnością albo wręcz antypatią. Z kolei ludzie, których obchodzimy, dzielą się na dwie grupy: tych, którzy nas rozumieją i tych, którzy wybaczają nam najgorsze grzechy. Rzadko zdarza się trafić na kogoś, kto ma obie te cechy naraz.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część druga: Dinozaurowa modlitwa)

Jedna z najokrutniejszych lekcji życia (oraz śmierci): To, co się liczy dla nas, nie musi się liczyć dla innych, nawet jeżeli jesteśmy sobie bliscy. Inni niekoniecznie kochają to, co my, czy nienawidzą to, co my. Nasza prawda bywa dla nich kłamstwem.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Brogsma)

Serce i umysł rzadko kłamią jednocześnie...

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Brogsma)

To, że na dachu leży śnieg, nie znaczy, że w kominku nie płonie ogień.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część I: Księżyc na człowieku)

Jeśli chodzi o pasję, nic nie zastąpi seksu, ale złość stanowi niezłą namiastkę.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Dziecinny Pałac Zi Cong)

Problem ze świadomością polega na tym, że twoja przeszłość zawsze żyje gdzieś w tobie. Jeśli zapędzisz psa do kąta i przestraszysz go, to wyjdzie z niego wilk i cię pogryzie.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Chartreuse)

Strzeż się milczącego psa i cichej wody.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Nakarm mną swoją siostrę)

Zrozumiesz, kim jesteś dzięki temu, kim byłeś.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Po kolana w niedzielnych garniturach)

Czy jest coś gorszego dla dziecka niż potworna śmierć? Owszem, potworny wstyd. Ponieważ dzieci tak naprawdę nie wierzą, że umrą. Dlatego nie znają strachu. Wszyscy inni umierają, tylko nie oni. Za to kiedy masz tych naście lat, wstyd czai się za każdym rogiem.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Papierowa trąbka)

Strach to suma tego, co jest i co może się zdarzyć.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Po kolana w niedzielnych garniturach)

Jeżeli potwór nie napawa cię przerażeniem, przestaje być potworem.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Papierowa trąbka)

Nie można wylądować na stałe w jednym punkcie o nazwie „szczęście”. Człowiek nie potrafi bowiem skupić uwagi dłużej niż mucha domowa. Czy znacie wiele much, które osiągnęły wieczne szczęście i siedzą wieczorami w domu?

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Prolog: Simona Dom Szminki)

Jedyny sposób, by oszpecić piękno, to ukazać jego szaleństwo.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Papierowa trąbka)

Kiedy szczęście się znuży, to i na głupiej krowie przysiądzie.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część II: Chartreuse)

Ilekroć bierzesz do ust wrzącą zupę, za chwilę popełnisz błąd.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Część I: Gorące, mroczne „tak jest!”)

Niektóre odpowiedzi w życiu są tak niesamowite, choć satysfakcjonujące, że usłyszawszy je, umysł może tylko rozsiąść się wygodniej i czknąć z ukontentowania.

Jonathan Carroll — Szklana Zupa (Prolog: Simona Dom Szminki)

Urodziwym ludziom wydaje się, że świat powinien wybaczyć im grzechy, ponieważ oni istnieją.