Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Są takie oczy, nie pozna pan po nich, że płakały. Wystarczy je otrzeć. A są takie, że płacz długo w nich stoi, nawet gdy dawno płakały.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Czy zastanawiał się pan kiedyś, jak silnie związani jesteśmy z przeszłością? Niekoniecznie naszą. Zresztą cóż to jest nasza przeszłość? Gdzie są jej granice? To jest coś w rodzaju bliżej nieokreślonej tęsknoty, tylko za czym? Czy nie za tym, czego nigdy nie było, a co jednak minęło? Przeszłość to tylko nasza wyobraźnia, a wyobraźnia potrzebuje tęsknoty, wręcz karmi się tęsknotą. Przeszłość drogi panie nie ma nic wspólnego z czasem, jak się sądzi.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

[...] ja właśnie płakałem. Nie po wierzchu. Czułem coś takiego, jakby z drugiej strony moich oczu łzy do wewnątrz mnie spływały. Doświadczył pan może takiego płaczu?

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

[...] snu nie da się opowiedzieć. Opowiedziany przestaje być snem.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Prawdziwa miłość jest raną. I tylko tak ją można odnaleźć w sobie, gdy czyjś ból boli człowieka jako jego ból.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Żyjemy w tym, co opowiedziane. Świat jest tym, co opowiedziane. Dlatego coraz ciężej żyć. I może tylko sny stanowią o nas. Może jeszcze tylko sny są nasze?

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Cenię ludzi, o których z góry wiem, że nie dadzą się łatwo odgadnąć, jeśli w ogóle.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Nie ma czegoś takiego jak przypadek. Cóż to bowiem jest przypadek? To tylko usprawiedliwienie tego, czego nie jesteśmy w stanie zrozumieć.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

[...] bo nieufność wobec ludzi była moim murem obronnym, który sobie postawiłem.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Widocznie śmiech nie od tego zależy, co pan widzi, słyszy. Śmiech to zdolność człowieka do obrony przed światem, przed sobą. Pozbawić go tej zdolności to uczynić go bezbronnym.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Książki to także świat, i to świat, który człowiek sobie wybiera, a nie na który przychodzi.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Bo też nie ma większej nienawiści niż zrodzona z bliskości.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Dzień zaczynam, jakbym nic od niego nie chciał, co przyniesie, to przyniesie. Ale i nie oczekuję, że mi coś przyniesie.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Kogo dzisiaj stać na miłość. Łóżko i nic więcej.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Człowiek tak czasem o coś pyta, ale nie oczekuje odpowiedzi. Są przecież pytania, zgodzi się pan, które same sobie wystarczą. Zwłaszcza, że żadna odpowiedź i tak by ich nie zadowoliła.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Powiem panu jedno, człowiek wolny jest nieprzewidywalny. Nie tylko dla innych. Przede wszystkim dla siebie.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Świadomość, co prawda, zawsze przychodzi poniewczasie, niezależnie od wieku. Na tym polega nasz ludzki los, że zawsze poniewczasie. Zawsze już po wszystkim. Bo też świadomość jest naszym losem, nie życie. Czy życie nasze było warte życia, czy niekoniecznie, niekoniecznie, rozstrzyga dopiero los. Życie jest tym, co się toczy bez związku, bez celu, dzień za dniem, najczęściej z woli przypadku, jako że skoro jesteśmy, musimy być. Los natomiast ustanowił człowiek jako rodzaj uznania dla życia.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Pamięci nie obowiązuje wzajemność [...].

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Bóg jest muzyką, a dopiero potem wszechmocą.

Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Bo, według mnie, są światła żyjące i światła umarłe. Takie, co tylko świecą, i takie, co pamiętają. Co odpychają i zapraszają. Co patrzą i nie poznają. Co wszystko im jedno, komu świecą, i takie, które wiedzą komu.