Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Jeśli chce się być szczęśliwym, nie wolno gmerać w pamięci.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Muszę zmajstrować sobie uśmiech, uzbroić się weń, schronić się pod jego opieką, mieć czym odgrodzić się od świata, zamaskować swe rany, wreszcie wyćwiczyć się w noszeniu maski.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Jedyny sposób uchronienia własnej samotności to ranić wszystkich, zaczynając od tych, których kochamy.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Po co nosić maskę, gdy nie ma się już twarzy?

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Nocy, które przespaliśmy, jakby nigdy nie było; pozostają nam w pamięci tylko te, w które cierpieliśmy, nie mogliśmy zmrużyć oka. Stąd suma naszych nocy jest sumą naszych bezsenności.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Przez kogo zaznałeś szczęścia, przez tego też zaznasz nieszczęścia.
Błogosławiony przez bogów, kto nie przywiązuje się do nikogo.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Bywają noce tak pełne udręk, że nazajutrz należałoby zmienić nazwisko, bo nie jest się już tym samym, co pierwej.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Nigdy nie trzeba zgadzać się z tłumem, nawet jeśli ma rację.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

W miarę upływu czasu spostrzegam, że ludzie, których rozumiem najmniej, to ci, których znam najlepiej. Moi przyjaciele są zagadkami.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

[...] ach! jak ludzie mnie bolą!

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Co pan robi? - Czekam na siebie.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Wszelkie przywiązanie jest koniec końców źródłem bólu. Szczęśliwi, po tysiąckroć szczęśliwi, którzy obywają się bez niego. Samotny nie opłakuje nikogo, nikt też nie płacze nad nim. Niech ten, kto nie chce cierpieć, kto czuje trwogę przed zgryzotą, uwalnia się od ludzi.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Cierpienia tego, kogo się kocha, są moralnie bardziej nieznośne od własnych.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Jak dotąd, dałem tylko jeden dowód odwagi: nie zabiłem się.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Głębokie są tylko uczucia, które się ukrywa. Stąd siła uczuć podłych.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Gdyby tak można sfotografować nasze sny!

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Każdy ból się zapomina, upokorzenia - żadnego.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Jeśli wieloletnia przyjaźń się rozpada, trzeba to przyjąć bez goryczy: wszak musiała kiedyś się skończyć. Pamiętajmy tylko to, czym była, nie to, czym się stała!

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Choroby są po to, by nam przypominać, że nasz kontrakt z życiem może być w każdej chwili unieważniony.

Emil Cioran — Zeszyty 1957-1972

Dla mnie szczęście to rzecz bardzo prosta: nie myśleć o przyszłości.