Biografia Emila Ciorana



W latach 1920-27 uczęszczał do liceum w Sybiniu (rum. Sibiu), rok później wstąpił na uniwersytet w Bukareszcie. W roku 1930 związał się z religijno-politycznym Legionem Michała Archanioła założonym przez Corneliu Zelea Codreanu. Razem z grupą intelektualistów współtworzył klub dyskusyjny "Axa" ("Oś").

Początkowo zafascynowany filozofią Bergsona, uzyskał na podstawie pracy o nim magisterium; szybko jednak porzucił optymizm Bergsona na rzecz myśli Nietzschego

- jedynie taka filozofia ma sens, którą przeżywa się dogłębnie.

W 1934 roku opublikował swoją pierwszą książkę Na szczytach rozpaczy, w 1937 kolejną – Święci i łzy. W tym samym roku uzyskał stypendium Instytutu Francuskiego w Bukareszcie i wyjechał do Paryża, by pracować nad doktoratem z filozofii. We Francji został już na stałe.

W 1949 ukazały się Zarysy rozkładu (Precis de decomposition), jego pierwsze dzieło po francusku - odtąd Cioran pisał wyłącznie w tym języku, doprowadzając swój styl do mistrzostwa. Był bowiem jednym z kilku mistrzów pisarstwa aforystycznego, które nie sili się na długie wywody, obliczone na przekonanie czytelnika i porażające go swą prawdziwością.

Pisma Ciorana, wnikliwe i dogłębnie przeżyte, przesiąknięte są pesymizmem, z którego, paradoksalnie, można czerpać siłę. Ból, cierpienie, bezsens istnienia i balansowanie na krawędzi między życiem i samobójstwem - a jednak życie.

Swój pobyt w domu rodzinnym Emila Ciorana w wiosce Raºinari opisał Andrzej Stasiuk w nagrodzonej Nike 2005 książce Jadąc do Babadag.